state of being, 7 maart 2022

uit bed gekomen exact op het ogenblik toen myn wederhelften naar buiten liepen, namelyk omdat ik het allang niet meer fyn vind om in een écht eenzaam huis wakker te worden.

    de woonkamer lag gelukkig tamelyk hard overhoop (doch op eenvoudige wyze), zodat ik een perfecte uitvlucht voorhanden had om eerst wat naar de radio te lopen luisteren, in plaats van meteen te beginnen te arbeiden. anders had ik wel flink wat job voor de boeg.

    tof dat die prince-lezing, die zoals altyd érg veel voorbereiding vergt, nu weêr netjes uit myn systeem is - niet zonder de meest volmaakte herinneringen; aan de rit, met de olyke chauffeur romeo spinelli achter het stuur, maar ook aan de warme ontvangst van myn vrienden daar in vugt, alsook, gelukkig maar, aan het optimale optreden zelf... echt weêr goed gedaan, dat alles...

    dan, eerst, een uur lang, bezig geweest aan de fundamenten voor de blog van vandaag; vooral de emblematische dingen, zodat, intussentyd, de radio nog steeds kan voortlopen. de horror van putin, die, net als iedereen, ook my permanent bestookt, tot myn maag ervan draait, afgewisseld met die lezing van professor lernout over james joyce, op de website "home academy".

    vervolgens een goed uur actief geweest aan het inkorten van de nero-roman. streefdoel: die 200 pagina's terugbrengen naar 140 pagina's. als zoiets kan, dan is dat meestal (niet altyd, maar wel meestal) een uitstekende zaak. het is fyn om te doen, in ieder geval. eerst probeert myn vader vanalles te schrappen, en op dié ingekorte versie ga ik vervolgens dan ook zelf nog eens aan het schrappen en lymen.

    daarna dan weêr, onversaagd, een goed uur voortgewerkt aan "met luv naar de spoed", dwz het dagboek van 2011. myn leven was toen een paradys. dat lesgeven vandaag, al is het maar tien uurs per week, is toch echt wel een ernstige verzwaring en bedrukking, het is kinderachtig van sommigen van myn vrienden om dit te willen weglachen. je moet maar eens vier uurs hebben staan lesgeven - en dààrna nog aan een toneelstuk arbeiden; het is quasi ondoenbaar.

    uiteraard maak ik er het beste van. man's gotta do what he's gotta do.

    van drie tot vier lopen te repeteren op "beuling met appelmoes"... opeens vond ik die energie... het eerste dat je moet doen, is de goésting opzoeken. anders kan je het maar beter niét doen.

    om vier uur in de namiddag kwam handige marc langs. myn splinternieve, goddelyke boekenkast is nu inmiddels netjes aan de muur gevezen, en de kleine, erge spleten, veroorzaakt door de scheefgetrokkenheid van myn muren en myn plafond, zyn professioneel gedicht. het is een altaar, zo maagdelyk...

    inmiddels kwamen, rond zes uur savonds, myn uitgeputte wederhelften terug thuis, van een uitgebreide dag in de zoo. deliveroo: een goddelyke pepersteak met kroketten, vlot en gauw geleverd (dat kan soms ook tegenslaan; het kan gebeuren dat ze je address niet vinden, of dergelyke... dan blyf je urenlang op je honger zitten...)

    lezen in "historia", in myn favoriete armleuningen-zetel. door de schuld van putin kan ik byna geen fictie lezen deze dagen; lezen over de waargebeurde vikingen en inka's is dan echter wel een uitweg.

    met luv gekeken naar aflevering zeven van "tommy lee & pamela anderson" (zeer klassiek: "iedere week een aflevering".) met rocco james conan, in rocco zyn slaapkamer, beginnen te kyken naar "iron man 1". dat allereerste iron man-model, dat blikken harnas, da's echt schitterend!