state of craving - 6 maart 2011

waarin vitalski, koortsig en ziek, met afgryzen zyn eigenste, persoonlyke dood ziet naderen...

de schryver-dichter serge van duynhoven had ons gevraagd om, voor het optreden in tilburg gisteren, reeds om 14u in de namiddag te arriveren voor een soundcheck en een doorloop. myn ervaring als professional fluisterde het my dadelyk in dat dit uur aan den dag mylen te vroeg zou zyn, maar datzelfde professionalisme maakte dan toch, want ik kan niet tegen slordigheden, dat we stipt op het gevergde uur ter plaatse roeiden. serge zelf was er nog niét: die was uit amsterdam onderweg, maar was zyn boeken vergeten; dus hy moest helemaal terug; en daarna, voor nog iets, nog eens helemaal terug.

    in "ruimte x", de plaats van het onheil, vroor het de bakstenen uit de klamme muren, naar goede linkse traditie. urenlang heb ik, geflankeerd door de dappere laura en de overigens grieperige carmen, myn twee geniale nichten, in tilburg lopen zwerven om de tyd te versmaden, vyf, neen zes, neen zeven uur lang. het was daar by die kaaskoppen werkelyk yskoud, en vooral dan nog in de straat waar we moesten spelen (de "telexstraat"...), en daarenboven raasde er, natuurlyk, een fenomenale carnavalgekte - dat begon reeds op de radio toen we in die gemeente nog maar naar binnen kwamen - "wy zyn zo stoned als een garnaal!" "dit is de flip - fwiet fiew - fluitketelshow!" en ook een nieve hit:"ing ing ing, wat ben jy een lekker ding!" kennelyk is het ook een werkwoord, in neêrland:"carnavallen". op zich vind ik het wel kunnen als mensen zich verkleden in een pak frieten of in een pluchen kangoeroe, alleen vind ik dan dat ze dat het ganse jaar door moeten volhouden, anders is het ook maar verraad.

    nu begryp ik dus myn reluctantie om op de verjaardag van milla fontyne te verschynen, éérgisteren (milla is woedend, zy "voelt zich nu zo onbelangryk!!"; en ik my schuldig); vandaar echter dat ik éêrgisteren al klaagde over "chloor" dat zogezegd "langs myn oren tot in myn brein was gedrongen": er moet toen alreeds een griep hebben gesluimerd; en vandaag, sinds 17u ongeveer, is het zover. de chauvage staat op 27, ik draag drie vervelende truien op elkaar, myn cd-speler draait de nochtans geneeskrachtige kerkorgelmuziek van françois couperin, maar niks baat: ik huiver en beef - ik ben ziék. wat moet zyn begonnen rond de tyd toen ik, op deredactie.be, nva-politicus jan jambon bezig hoorde, toen die zei dat hy wél een deadline, maar niét een ultimatum stelde - hetzelfde zoals ingrid lieten die stelt dat ze niét die ene mail heeft geschreven, maar dat ze er wél voor verantwoordelyk is; van die metafysische heksentoeren, waar myn argeloze kempenverstandt uiteraard niet bykan; je luistert er ook maar nauwelyks naar, maar het beïnvloedt wel degelyk je spysvertering...

    ik moet vandaag drie columns zien te schryven; voor WeekUp Magazine, voor De Streekkrant en voor deBuren, dus in bed kruipen, gaat ook niet echt... een uitnodiging van ben mouling om aanstonds over te varen naar "la riva" op het Eilandje, voor een dinershow van Hotel Jarretelle, is ook een zieke grap... hier zit ik zoals proust halfrechtop in myn met kurk beslagen studeerkamer, als heinrich heine op zyn matrassengraf by een sardonische papegaai... met als enige, zuiver paradoxale troost dat er, diep vanbinnen, een onuitsprekelyk gevoelen van week stemmende melancholie uit my openbreekt... wat moet er met mollie gebeuren als ik kom te overlyden vannacht? luv zal wel goed voor die dreumes zorgen, maar zal mollie zich my dan niet eens meer kunnen herinneren, later? zal luv myn dochter de waarheid niet eens durven of vermogen op te biechten, en tot mollie haar zeventiende levensjaar volhouden dat ik, ik zeg maar iets, met een galjoen naar de oriënt verdween, om daar te gaan stryden niét voor democratie, maar wel voor harmonie tussen alle soorten godsdiensten? alle mensen worden broêrs? en dat ik, volgens die fabel, wel nog, naar de grootste waarschynlykheid, zou leven, en ademen en eten en drinken, maar dan wel met een door de vyand zo erg door sabels en toortsen toegetakeld aangezicht, dat ik myn kroost, uit eergevoel, eenvoudigweg niet meer onder ogen vermag te komen? maar wat als mollie dan, op haar zeventiende pas, de wàre toedracht verneemt, byvoorbeeld by monde van myn vriend geert beullens, die er dan zestig is? dat zou dan hetzelfde geven als de frase "sinterklaas is niet echt," maar dan maal honderd...

    ik moet, jullie merken het, gaan liggen; maar ik kan niet, ik moet nog arbeiden...

    harold polis erft myn boekenkast... die man stelde my teleur, maar alleen by hem, moet gezegd, zyn boeken in betrouwbare, kundige handen... de copyrights van myn beroemdste gedichten en toneelwerken gaan allemaal naar myn dochter, plus vyftien procent naar myn uitgever frank potters van zorro... nog een opmerking voor myn manager, johnny quidé: ik wil niét worden gecremeerd maar wel begraven, niét liggende, maar in staande houding, in de meest zuidelyk gelegen, style duinheuvel van nieuwpoort bad, byzonderlyk met myn blik gericht naar de witte rotsflanken van dover...