opnief overdréven veel aan het slapen geweest vandaag. heb ik effenaf de slaap-ziekte? het allermeest verontrustende dan nog, is dat ik er, ten zeerste zelfs, genoegen in schep ook... toen de psycholoog oliver sachs eens werd gevraagd naar de zin van het leven, antwoordde die scherp:"het lastige is, dat we dan eerst moeten zien uit te maken of die zin van het leven in slapende, dan wel in wakende toestand plaatsgrypt."
als je het aan een gemiddeld zoogdier vraagt, weet je het antwoord. een doorsneê leeuw in afrika slaapt 19 uurs per etmaal... oké, het is daar dan ook wel een pak warmer dan hier...
daarstraks met de kleine mollie gaan zwemmen in het aandoenlyk kindvriendelyke zwembad van sint-amands. dit een zaterdag zynde, was het er wel een beetje té druk.
myn gezichtshuid scheurt inmiddels open van het chloorwater, af en toe sta ik op van deze tafel, om zeer luid te kunnen schreeuwen:"aaaarrrrghh!!"
rond het middaguur in een nutteloze kroeg in de offerandestraat, ik geloof "de klamper", guido belcanto gepasseerd, die daar met een marginale chinees op het terras de motregen trotseerde voor een safje. in de drie minuten dat we mekaâr spraken, deed hy intensief zyn beklag over zyn nieve bestaan: hetwelk zich voltrekt in zyn pas verworven woning, in een voor hem byzonder ongebruikelyke villawyk, namelyk in sint-maartens-lathem nog wel. "er gebeurt daar niks! er zyn geen kroegen, geen mensen - er is daar niks! ik hou het daar niet uit!" algauw liep ik weêr voort, met myn kinderen, die dringend moesten gaan eten, maar meteen daarna had ik daar spyt van; ik was hem liever even blyven vergezellen, voor één koffie toch, gespreksonderwerpen zat en ik leef al zoals een kluizenaar (tenminste, als ik niet moet optreden, zie ik niemand.) "je kan nog terugkeren op je schreden," zei luv, die de buggie duwde. maar: toen was het weêral te laat. je moet het moment plukken of het is te laat...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten