ben, in de mate dat het huishouden my loslaat, tot over myn twee oren met myn muziekjes bezig, met het concipiëren van een gehele muziek-voorstelling eigenlyk, "vitalski en de jammerklacht", zeer boeiend, én met inclusief, tussen de klaagliederen door, vertelseltjes ook... opniéf recyclage, zy het ditmaal uit "de lifter", "blauwbaard" en ook wel het meer recente, doch amper opgevoerde "overleef je partner". dus toch weêr een àndere recyclage dan die van "daar sta iemand" en "goes classic".
misschien is dat myn grootste persoonlyke verdienste nu ik er in de veertig ben: byna principieel niks "nieuws" meer moeten bedenken, wegens genoeg oeuvre om nu aldoor op "shuffle" te spelen.
iets hernemen is ook zelden klakkeloos hernemen, myn zekere vakmanschap (met uw permissie) wordt alsmaar meer trefzeker, alsmaar meer idiosyncratisch, dus dat "oude materiaal" krygt toch telkens een heel andere kleur. ik denk dat myn parlando's vooral putten uit (dus zynde myn twee grootste voorbeelden als conferencier) irene vervliet en, niet te boek doch wel aan tafel pratende met u, jmh berckmans; die twee stemmen door mekaâr, irene en jean-marie, zyn myn roots - zeker niet letterlyk of inhoudelyk, maar die twee hun stuwkracht, indien aan het woord (onderling ook erg tegengesteld aan mekaâr.) irene vervliet en jmh berckmans zyn en/of waren de twee allermeest spontaan-compositorisch sprekende mensen die ik ooit heb ontmoet. ze praatten in inleidingen, fuga's, hoogtepunten en afwikkelingen en spotten onderweg met àlles.
maar doordat ik daar nu meê bezig ben, met dat liedjesprogramma, dat feitelyk pas af moet in oktober, kryg ik alsmaar geen vat op de naderende laatste aflevering van "goethe op de apenplaneet". all right, nog twaalf dagen te gaan, nog zeeën... maar ik heb er precies ook geen lol aan, brrr..., - myn broêr serge drukt my evenwel op het hart dat dit àltyd zo verloopt, in het maken van die goethe-planeet.
dat borstbeeldje van goethe dat ik nu bezit, dankzy e-bay - zou toch een stimulerende fetisj mogen wezen, hier op de schryftafel? neen, dat aapje van dickens is beter...
ik heb, denk ik, tevéél feedback gekregen, althans naar myn normen, en wil nu misschien aan de complimenten voldoen... iets wat my stééds blokkeert, waarom ik chemisch niet tot succes kàn zyn voorbestemd: succes als iets verstikkends ervarende - niet materieel, ik word graag gevierd (hoewel, toch alsmaar minder graag...), maar ik word wel écht graag schatryk; maar in het scheppingsproces zitten fans my meer in de weg dan criticasters...
subiet de vuilniszakken buitenzetten...
schandelyk om hier zo, voor uw neus, myn geëmmer te plaatsen; ieder mens heeft zyn eigen oeverloze beslommeringen...
schandelyk om hier zo, voor uw neus, myn geëmmer te plaatsen; ieder mens heeft zyn eigen oeverloze beslommeringen...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten