het is halfvier snachts. ik had kunnen ontsnappen toen ik de flurk daarnet, rond tien uur savonds, naar zyn ouders terugbracht; toen had ik in één ruk naar huis of desnoods naar düsseldorf kunnen wegryden. maar: als een mak lam zag ik myzelf weêr naar hier terugkeren, het verstikkende appartement van carla blukes. carla ligt in haar roze peignoir onder de strakke dekens in de muffe slaapkamer. het venster is daar "dichtgeverfd";- dwz: toen hy ze een nieve laag gaf, liet de schilder, toevallig een turk, de ramen gewoon dicht, zodat je ze eigenlyk dichtlymt.
vanmiddag hadden we inderdaad een meeting met bobbie romano en zyn manager patje vandyck. zelf had ik vivaldi mertens by me. "is hy jouw manager?" "neen, gewoon een vriend van my, nu goed??" "kom jongens, niet ruziën!!"
er was een tyd toen patje vandyck, maar toen was hy veel jonger, my zélf om advies kwam vràgen. hy wist niks van showbizz af. van vader op zoon heeft die familie vandyck steeds in een manège gewerkt, in zonhoven of daar ergens. in elk geval op een steenworp van de grens, zodat het daar, eind jaren zeventig, een trekpleister werd voor duitstalige zangers en zangeressen vooral; en zo is die jongen toen interesse beginnen te krygen niét voor de muziek, maar wel voor het kassa-belletje àchter die muziek.
in ieder geval, ze waren vandaag, zovele trauma's en blutsen en vergissingen later, beiden gigantisch voortvarend, dient gezegd - bobbie romano vooral, maar patje vandyck zeker niet veel minder. ze hadden zelfs al papieren by zich; die hoefden-ik, zeiden ze, niet persé ogenblikkelijk te ondertekenen, maar wel zeer spoedig bestuderen "want de tyd dringt."
ja, dacht ik: om by op de kar te springen, daar zal de tyd wel voor dringen!
waar waren die lui toen ik ze nodig had? toen de pannenhoeve failliet ging, toen myn vrouw ervandoor ging? met myn dochter erby!! gelukkig ben ik dààr allemaal niet over begonnen...
ze lieten ons hun nieve demo horen - gewoon in het restaurant, ook erg aanmatigend. duitstalig materiaal; "du bist nicht mehr", gestolen dus van carpendale (ik ken myn klassiekers...), maar toch kon ik zelfs nog opmerken:"klinkt erg goed... die trompetten klinken erg goed..." "ja, hé!" riep patje vandyck! want, lezers: dit was kennelyk hét liedje dat ze willen uitbrengen meteen na de zomer - als een duet; "bobbie romano & victor glorieux."
"ik weet niet," zei vivaldi meteen nadien tegen my apart. hy zei:"ik vind het allemaal iets vies hebben."
"ik ook."
hy zei nog:"die patje zit de hele tyd aan zyn ballen te krabben."
ik zei:"daar heb ik nu niet op gelet..."
met z'n tweeën nadien nog uitgebreid en wel gaan natrappelen iets verderop, in de quinten matsys. vivaldi op den duur goed bezopen - maar: hy geraakt altyd wel thuis, hy redt het wel. zyn bier-winden zyn erger dan de wel vulgaire scheldwoorden waar hy op den duur wel steeds meê op de proppen komt.
tenslotte weêr naar het keteltje, te voet - kanya was er niet, maar wel denise, die kanya natuurlyk goed kent.
ik moet hier eventjes naar buiten, geloof ik. word ik hier nu echt emotioneel van?... vervolg meteen hieronder...
hier - myn cigaretten...
1 opmerking:
Keep on trucking!
Een reactie posten