alwéér zit ik hier, lezers, by carla blukes op linkeroever - maar: het is een zéér treurige dag, vandaag... elk jaar doen er zich zo twee of drie van die treurige dagen voor, veel erger dan alle andere dagen byeen.
terwyl ze hier vlakby me zit, rechtop in slaap vallende voor de televisie, ben ik de woorden van kanya indachtig - ik citeerde die hier reeds twee- of driemaal eerder, nu eenmaal blyven ze spoken door myn arme geest; ik vroeg haar:"hou je van my," zo naïef als ik was, en kanya - in haar slaapkamer, waar ze anders nooit iémand ontvangt -, gaf als antwoord:"neen - maar ik hou van neuken!" verdomme, zo gewelddadig, zo hard van dat dappere meisje - maar ook zo trefzeker,- een volmààkte vervulling, toch wel... kanya begrypt my...
het zou vulgair zyn om kanya en carla nu met mekaâr te vergelyken,- laat het! er is zeker niks mis met carla, zéker niet! haar biotoop is echter hierbinnen, tussen de woonblokken op linkeroever, haar eetkamer met scrabble in het midden. en haar zus aan de telephoon, en haar zangkoor in de lindekens in het verschiet... soms (er zit geen systeem in) wil ze tezamen met ondergetekende naar 't stad - why? wat zyn we daar tezàmen verloren? en dan meteen naar de àllervreselykste plek die er bestaat ginds - "dille en kamille". tussen de rieten manden, in die gemberlucht...
ze kwam uit de slaapkamer; wat droeg ze? zelfs de flurk, die ook net binnenkwam, zei dadelyk:"ga je dààrmeê naar buiten??" ik moei my zo weinig mogelyk,- "carla," dacht ik evenwel stil, "dit pàst gewoon niet by jouw leeftyd!" en trouwens, by welke leeftyd wel? een goudkleurige soort van mini-rokje, maar dan eerder een soort onderrok, een vodje van zo'n harde textielsoort dat het naar omhoog krulde (en blééf krullen) by iedere beweging die ze maakte (byvoorbeeld als ze rechtkwam nadat ze was gaan zitten om zich te parfumeren) en daaronder, god zie neêr op ons, netkousen,- carla met netkousen?? ik deed er het zwygen toe, we gingen buitenwaarts - "gaan jullie naar dille en kamille?" zei de flurk fataal...
in de lift begreep ik nog één keer:"ik hou haar tegen!"
zy werd overal uitgelachen - maar zyzelf merkte er niets van. zy werd nagewezen overal, of anders keek eenieder die we passeerden, zo vlug mogelyk een andere kant uit - maar zyzelf merkte er nooit ergens iéts van, carla lachte maar als een kalf - een mismaakt kalf, effenaf.
ik hou van haar, echt wel... maar wat was dit? waarover ging dit?
in de grand bazar onder de groenplaats myn àllergrootste favoriet: julio iglesias;"to all the girls i loved before."
en dan, zodus: naar dille en kamille...
"wat drinken jullie," aldus de serveerster, de weêrzin die van haar gehele wezen droop. maar carla die het weêr niet inzag, die zich wysmaakte dat we hier gezellig en leuk "een koffietje verkeerd" zaten te drinken...
by wyze van zelfmoord stelde ik aan haar diezelfde vraag, lezers, als onlangs aan kanya, met kolossaal veel moeite wel:"hou je van my?"
"neen," zei carla blukes, "maar ik hou van neuken!"
neen, dat zei kanya. haar mooie gezicht - dat van kanya - een ticketje naar het paradys,- zo'n klein, bronzen lyfje dat zy ook heeft, in haar grote, loshangende t-shirt, waarin zy haar twee jonge, smalle borsten in alle vryheid op en neêr laat bungelen, zeggende:"gryp ernaar, victor! gryp ook," zeggen haar billen, "myn billen met je nagels!"
en dan weêr naar huis...
onderweg naar huis beseften-ik: dit kan zo niet langer. ik kan die kanya niet kopen, ik kan myn dochter niet terugkopen. ik kan niet maken dat will tura myn voorprogramma doet. maar ik kan wél een einde maken aan déze nachtmerrie!
onderweg naar huis beseften-ik: dit kan zo niet langer. ik kan die kanya niet kopen, ik kan myn dochter niet terugkopen. ik kan niet maken dat will tura myn voorprogramma doet. maar ik kan wél een einde maken aan déze nachtmerrie!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten