over woody allen

*annie hall
*husbands and wives
*bullets over broadway
*might aphrodite
*small time crooks
*match point
*scoop
*cassandra's dream
*you will meet a tall dark stranger
*irrational man
*café society

op 15 augustus 2017 begonnen met het voornemen, om, op ry, àlle woody allen films te bekyken (hopelyk bereik ik de àllerlaatste film op kerstavond...) de reden was de volgende: ik had er, tot myn spyt, allang geen flauw benul meer van, welke films ik al wél had gezien, en welke nog nooit. geen wonder ook, zo hard als ze op mekaâr lyken, toch zeker vanaf de jaren negentig.

    doch, ziehier: inmiddels heb ik er reeds, kennelyk, een elftal kunnen bekyken, dus één film om de twee dagen - maar: zelfs nu al kan ik ze weêr niet meer uit mekaâr houden. wat alleen al aan die titels ligt, zoals byvoorbeeld:"husbands and wives,"- ja, dat zal wel... "husbands and wives,"- àl zyn films zouden zo wel kunnen heten... of:"café society", of:"you will meet a small dark stranger..."

    om er vat op te krygen, zou je geneigd zyn om ze nu, by het herbekyken, te quoteren, en dan zo in een hitlyst te sorteren, van de beste film naar de slechtste film - maar: heeft dat enige zin? op misschien een paar uitschuivers na (de héél vroege films, of, voor zover ik my herinner, het wat flauwe "midnight in paris"), zyn ze toch àltyd erg goed, telkens op hun eigen manier.

    toch een gooi: van de reeks die ik tot dusver consumeerde, is "small time crooks" wel myn favoriet, vanwege de zéér milde, zachte, lollige, lieflyke toonaard. "match point" springt er ook wel uit: een waanzinnig simpel verhaal, maar wel erg "iconisch" gebracht, het meest vanzelfsprekend om toch wél te blyven onthouden, juist vanwege die eenvoud. alsook vanwege dat rode badpak?, neen, ziehier: die scène met dat rode badpak, komt uit "scoop".

    het gehéle oeuvre doet my nog het meest denken aan dat van onze eigenste georges simenon. simenon schreef gestaâg vier romans per jaar, woody allen maakte gestaâg één film per jaar. simenon altyd 180 bladzyden, woody allen altyd 90 minuten. een zo alledaags mogelyke realiteit, een zekere turbulentie in het relatieleven. een gebeurtenis, waardoor de boel aan het wankelen gaat. én beiden meestal toch, op den duur, op moord uitdraaiende...

    nooit eêr voelde ik dit hier zo hard aan: dat het geen ZAK uitmaakt of het een komische film is of een ernstige film. ook veel minder dan vroeger maakt het voor my uit of woody allen zelf meêspeelt.