ik was aan het autoryden, maar myn ogen waren min of meer dicht; ik zag niet waar ik reed; ook waren de pedalen onder myn voeten erg wankel en alleen maar ruwweg te besturen; ik verloor dus alsmaar meer contrôle, terwyl ik toch bleef voortryden, door een stad. tegelyk kwam er een zogenaamde herinnering in my boven aan een levensgevaarlyke camion vlak voor my, aan dewelken-ik maar zodanig ternauwernood kon ontsnappen, dat ik meteen daarna byna in tranen uitbarstte van de stress. ik begreep dat ik moest wakkerworden om aan deze hel te ontsnappen.
(bedenking: in de grond is autoryden living hell. de consequenties van een verkeersaccident overstygen het begripsvermogen met opzet - omdat je anders gewoon nooit zou Durven ryden.)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten