GAST-AUTEUR

robertus baeken, die de vader is van don vitalski, schreef het boek "leonard en ik", over zyn nonkel leonard, de fameuze beeldhouwer. over 82 afleveringen verspreid, worden die mémoires hier integraal gepubliceerd.

photo: Detail van bokser in gips, levensgroot

LEONARD EN IK

door Robertus Baeken 

29.

Ondertussen had hij zijn werkplaats ondergebracht in een kleiner lokaal, helemaal op het einde van de binnenkoer, - een vroegere bergplaats voor Va Jules’ bouwgereedschappen. Op verscheidene plaatsen was het pleister smerig of gewoon van de muren afgebrokkeld. Het lokaal had meer van een hok, maar bood wel het voordeel dat het, dankzij het lage dak van golfplaten, ’s winters beter te verwarmen viel.

   Ik zat op een hoge kruk en genoot met volle teugen van de sfeer. Het was avond en zijn antieke radio, die altijd aan stond, bracht virtuoze pianomuziek ten gehore. Volgens Leonard was het Beethovens Appassionata. Terwijl hij na twee, drie vergeefse pogingen de klei met een ijzeren staaf opnieuw bewerkte tot de vaste, ronde vorm van bij het begin, polste ik naar zijn muzikale voorkeuren. Mijn blik gleed langs de scherp tegen hun zwarte schaduwen afgetekende, ons omringende arduinen beelden. Daar trof ik twee cherubijnachtige figuren en een gespannen achterover hellend vrouwelijk naakt. Wat verder de levensgrote gestalte in gips van een bokser met grimmig gezicht en de buste van tante Gusta, - een weelderige schoonheid, die beide armen in een vrouwelijk gebaar voor haar borsten sluit. Aan de muur hing naast enkele reproducties van impressionisten en een antiek houten klokje dat rustig tikte, een in marmer gelijste groepsfoto van het gezin waaruit mijn grootmoeder stamde, met als bovenschrift: ‘Onze kampioenen’. Nog verder vestigde mijn blik zich op het afgietsel van een reuzenhand dat hij wel eens als model gebruikte.

   Hoe vaak Leonard zijn eerste pogingen ook vernieuwde, mij maakte het geen moer uit. Naast mijn geduld en het aangename gevoel van zijn aanwezigheid, had ik het volste vertrouwen in hem.

   ‘Beethovens Egmontouverture is van een aangrijpende schoonheid. Maar nog geweldiger vind ik Moessorgski’s Nacht op de kale berg,’ zo liet hij ons avondlijk gesprek zachtjes voortkabbelen. ‘Terwijl Liszt... Ja, Franz Liszt is wel mijn grootste favoriet!... Weet je, en tijdens het werk volg ik ook graag luisterspelen…’

(WORDT VERVOLGD...)