GAST-AUTEUR

robertus baeken, die de vader is van don vitalski, schreef het boek "leonard en ik", over zyn nonkel leonard, de fameuze beeldhouwer. over 82 afleveringen verspreid, worden die mémoires hier integraal gepubliceerd.

photo: Henry Miller in zijn zwembad te Pacific Palisades, Deze foto werd door Moiller zelf in 1965 naar ons toegestuurd.

LEONARD EN IK

door Robertus Baeken 

31.

Tot ik zowat een jaar later in de boekhandel op een ander vertaald werk van hem stuitte. Dit keer ging het om een bundel prozateksten, samengebracht onder de titel ‘Zwarte Lente’. In het begin van de jaren zestig waren de boeken van Miller nog eerder zeldzaam, vooral als je, zoals ik, uitsluitend op vertalingen was aangewezen. Na lezing van de eerste pagina voelde ik me een beetje doorstroomd van het geluk dat een verzamelaar zo goed kent als hij een belangrijke aanwinst heeft gedaan; ik legde het boek meteen op de toonbank. Maar weer bleek ik er nog niet klaar voor. De boeken bleven onaangeroerd op mijn plank staan. Tot ik er Leonard over zou vertellen.

   Op een zondagnamiddag liep ik hem in de kroeg tegen het lijf. Wij waren beiden wat aangeschoten. Ons gesprek ging over literatuur. Ik vertelde hem over een New Yorker die in de jaren dertig met een paar francs op zak en zonder dat hij één woord Frans sprak, naar Parijs geëmigreerd was, louter met de bedoeling om er schrijver te worden. De man had hongergeleden en vele jaren als een clochard geleefd. Dit sensationele, waanzinnig avontuurlijke verhaal zoals het in Tropic of Cancer opgetekend staat, deed het hem. Tot mijn verbazing vroeg Leonard het boek te mogen lenen. Ineens kreeg ik het gevoel dat ik me had vergaloppeerd. Hij die zulke bewondering had voor de brave Felix Timmermans of hoogtepunten uit de romantiek, zoals Emily Bröntes The Wuthering Heights, zou nu geconfronteerd worden met een gedrukte tekst die obsceen, zelfs op het randje af pornografisch was! Om die reden gaf ik er bij mijn volgende bezoek de voorkeur aan 'Zwarte Lente' voor hem mee te brengen, eerder dan ‘De Kreeftskeerkring’. Mijns inziens vertoonde ‘Zwarte Lente’ niet enkel meer literaire kwaliteiten, het boek was stellig ook minder aanstootgevend. Bovendien was ik er halvelings van overtuigd dat de lectuur van dit ene boek als kennismaking met de auteur voor hem wel zou volstaan. En zo geschiedde...

   Toen Leonard me een week later weer in het atelier zag komen, stond hij op uit zijn fauteuil. Ik verwachtte een bikkelharde commentaar. Het gunstigste dat hij kon zeggen, was dat het een marginaal boek was. Hoe had ik hem een dergelijk prul in de handen kunnen stoppen?

(WORDT VERVOLGD...)