wanneer ik dit alles hier noteer, beste lezers, is het, - eens kyken -, 20 na 4 in de donkergryze namiddag, en ben ik my ertoe genoodzaakt aan het zien, myzelf, in de negatieve zin van het woord, te bekeren tot een geloof in het gesternte. daarjuist, op de terugweg van die photoshoot by charlie thuis, in de grétrystraat, reed ik net iets te veel aan de linkerkant van de straat, met als een gevolg dat ik een luide bots hoorde - willende betekenen, dat ik ergens tegenaan was gereden.
een grote witte camion kwam achter my aangereden, flitsende met zyn lichten, waarna ik my dan maar gedweê parkeerde op de eerst aankomende bushalte; de chauffeur was kwaad maar kalm, en wees my aan waar ik zyn spiegel aan stukken bleek te hebben gereden. éigenlyk moest hy dood, omdat het een suf idee is om je een camion aan te schaffen met spiegels die zo overdreven ver uitsteken; het kan niet anders, of in een naby verleden heeft ie met die staketsels al wel eens een fietser onthoofd; die dan niét kon protesteren, juist omdàt die onthoofd werd.
"betaal my maar 250 euro, of anders bel ik de politie en de verzekeringen en heel dat gedoe."
die uitdaging had ik wel kunnen aangaan; daar zou die man zeker niet veel goesting in hebben gehad. maar goed, ik was toch in fout.
"250 is te veel, ik haal hier by me thuis 200 euro uit de kast."
een kuttig gebeuren. dit is precies het ereloon voor, vanavond, myn optreden in de lange koepoortstraat; dus dat wordt een vlekkeloze nul-operatie; tyd en energie voor niks.
doch zoiets komt dan niet alleen, vandaar myn opwerpen van het begrip "het gesternte". het gedoe rond die stofzuiger van de djingel djangel, die ik per ongeluk schyn te hebben kapotgeslagen, blyft ook nog alsmaar staartjes krygen, en nog méér vervelende kleine rekeningetjes stapelen zich op aan een yltempo, werkelyk als knabbeldieren aan myn extremiteiten, langs alle kanten.
dit alles, niet om te zeuren.
god, blaas my kracht in!...
myn geest weêr helemaal vry, geen licht zonder een béétje schaduw...
ik ben zelf god, ik ben een superster. ik ben een uiterst gigantisch cultfiguur, een soort mengeling tussen prince, andy warhol en toon hermans; dié drie figuren in één.
ik breng, eender waar ik kom, vreugde, blydschap en plezier.
ik ben een podiumbeest, ik sta àltyd scherp, ook sumbiet breek ik het kot daarginder weêr af...
3 opmerkingen:
Heb ik ook eens gehad, in 1990 of zo, toe ik nog maar net mijn rijbewijs had. Ik reed in opdracht van Marc Pairon met een huurkamionet en ik raakte onderweg een spiegeltje van een personenwagen, die me daarop stratenlang achtervolgde. Ik had het niet gehoord of gezien, dus ik wist er pas van toen ik ter bestemming uitstapte. De man was woedend. Eiste 500 Frank op het moment dat ik op mijn armst was, met een éénjarige dochter. Ik gaf 'm wat ik had, ik denk 300 Frank en hij taaide af.
inderdaad zeer vergelykbaar
En dat voor iemand wiens meter op de dienst schade bij de verzekeringen werkt ... hm.
Een reactie posten