uit het schriftje

ik kon genieten van de kou in de zeer vroege badkamer, van de kou van het water. om een "brooddoos" te maken, wist ik my te trots; in plaats daarvan grabbelden-ik liever, zoals wel vaker, droog brood met my meê; "liever droog brood dan hier nu een 'brooddoos' staan maken!"

    door de omwegen-door-verbouwingen maak je dit najaar, komende van de bisschoppenhoflaan, een lus over een neêrwaartse stenen brug, van waaraf je, steeds plotseling, een letterlyk goddelyk uitzicht geniet op het geniaal glinsterende albertkanaal. ik sprak hardop: "god jy bestaat! jy bestaat - en: jy hebt het enorm goed met my voor!"

    de eerste twee lessen zeer rustig en bedaard; een klas van slechts vier leerlingen, alle vier een jaar of zeventien wat betreft hun leeftyd. zo is het goed ontwaken. de drie lesuren daarna waren een soort van totaalsurrealisme, vyf keer na mekaâr een leerling moeten buitenzetten - omtrent welke gebeurtenis myn lezers mogen weten dat ik, voorts, juist byzonder meêgaand ben...

    net op de dag waarop ik moest merken, helemaal blut te zyn gevallen, met exact nog 6,00 euro op alledrie myn rekeningen tezamen, komt daar ineens een voorschot binnen op myn nero-roman; inderdaad dé goddelyke voorzienigheid. dit bedrag gaat ook meteen weêr de deur uit, daar dient het voor, maar alleszins is er weêr actie, zodoende.

    mollie van school gaan halen. geen zin hebbend om auto te ryden om vier uur in de namiddag, begaf ik my te voet tot aan de helmstraat, mollies fiets aan myn hand. "hier," zo gaf ik. "fiets jy maar, voorzichtig, naar huis; ik kom wel achterna te voet." doch myn dochter verkoos het, net zo lief te wàndelen, naast my, kunnende babbelen met my onderweg.

    dat is een verrassing omdat myn dochter my tegengesteld aan dikwyls in vertrouwen neemt...

    vervolgens naar het felix pakhuis gefietst.
    die photo waarop ik naast nele paelinck sta, nele in haar trouwjurk op die grote motor, is niet qua scherpte, en minder nog qua compositie, doch wél wat betreft het zuiver inhoudelyke, een van myn grootste verworvenheden van dit gehele najaar. op déze manier heb ik, deze dagen, myn leven dus weten in te richten: opdat dit soort momenta zich spontààn aan my voordoen, tegengesteld aan bedacht (de afspraak met de krant was geregeld door iemand anders; het idee van die trouwjurken kwam van nog iemand anders; de casting vloeide daaruit voort; en zo kom ik daar dus te staan: als een onbewogen beweger... zeer boeiend, zeer grappig...)

    vervolgens snel naar de dinsdag club voortfietsen; tot myn stomme verbazing hadden, zag ik, laetitia en de twee goldoraks (vader en zoon) de hele tent daar reeds op orde gebracht. ik my verwacht hebbend aan, zo laat op den dag, sleur-, opstel- en verhuisarbeid, was dit een geweldig cadeau.

    "laten we iets gaan eten, dan."

    hmmm; kennelyk scheen ik daarmeê te hebben aangegeven, dat de rekening van dit etentje dan ook automatisch aan my toekwam?...

    het is twaalf uur snachts. in de machine-kamer.

    ik ben een koffi aan het drinken. zo laat nog...