uit het schriftje

de emoties van een man zonder kinderen verhouden zich tot de emoties van een man mét kinderen zoals respectievelyk een piano zich verhoudt tot een orgel.

als je naar je beste vermogen een voorstelling maakt die, met gods hulp, volmaakt beantwoordt aan je eigen smaak, dan doet het pyn als iemand je nadien komt vertellen dat ie die voorstelling maar niks vindt. als je, daarentegen, met opzet een sléchte voorstelling maakt, en iemand komt je nadien zeggen: "dit was echt rommel!", dan kan je naar waarheid zeggen: "wy zitten op dezelfde golflengte".
    dit is écht een reden om, niet altyd maar soms, met opzet een slechte voorstelling te maken. omdat je af en toe die totale onkwetsbaarheid nodig hebt.

het klopt dat veel vrouwen worden aangetrokken door succes - maar dat zy er toch, in de praktyk, moeite meê hebben, als hun éigen partner op een ogenblik ineens succes meêmaakt. van weêrsomstuit weêrspiegelen zy de naïeve euforie van hun partner dan in een sombere duisternis, in een nurks niet-meêgaan-in-het-verhaal.
    om die stelling van seksisme te bevryden, eraan toevoegen dat dit in de andere richting ook geldt - vermoedelyk zelfs in kwadraat.
    nog meer algemeen is dit zelfs bewezen: dat in relaties partners elkaârs pieken en dalen afvlakken. dat is "gezond", maar eigenlyk ook echt vreselyk...

ik ben in myn leven te veel kwaad geweest op mensen. niet in het dagelykse leven, waar ik my steeds eerder, denk ik, open en blymoedig opsteld, doch in myn carrière. de cultuurindustrie is ook maar een tezamenspel van mechanismen, je kan de rare effecten ervan niet aan individuën wyten.