genoteerd inderhaast; ik sta op het punt naar een repetitie te vertrekken, doch wacht ongeduldig op de auto, die een kwartier geleden reeds had moeten aankomen...
toch wél ben je bezig met je eigen begrafenis; toch wél wil je daar, van tyd en ruimte bevryd, respect zullen afdwingen met je gehele totaalpakket. omdat er zich natuurlyk alleen dàn pas, voor buitenstanders, een perspectief aandient.
je kan geen rydende trein beoordelen zolang je er zelf nog meê in zit.
opeens, zo blykt, is het lang niet meer zo erg, feitelyk, om quasi aldoor in de kou te zitten... terwyl my dit, myn voorbye leven lang, altoos juist als volstrekt infernaal tegen de borst heeft gestoten.
als die levende vrouwententoonstelling volgende week iets moois wordt, dan is dit integrale najaar één onwaarschynlyk succesverhaal. evenwel, beste lezers: als dit event niét iets moois wordt, maar wel iets misbakkens; in dat geval zal dit najaar als een zoveelst débacle moeten worden bestempeld, een zoveelste falinghal.
dat klopt. het goeien-is: echter die levende vrouwententoonstelling kàn alleen maar iets geweldigs worden. in het ergste geval zullen er uiteindelyk maar vier modellen opdagen, zullen we door omstandigheden het pakhuis niet eens binnen kunnen, en zal het regenen en zullen we, na een koffi, wenend weêr uit elkaâr gaan - maar: ook dàn is die editie iets geweldigs, iets feëerieks, iets dat ontsnapt aan het alledaagse.
dinsdagavond showtime, woensdagochtend in alle vroegte staan lesgeven in het klaslokaal. de toneelavonden zyn van poëzie de buitenkant, die klaslokalen de binnenkant. toneel geeft wel uitdrukking aan poëzie, maar IS geen poëzie. het totale realisme van zo'n klaslokaal IS levende poëzie.
na een nacht van, hooguit, drie uurs slaap, sta ik by het open venster frisse lucht in te ademen onderwyl myn blik over de speelkoer vaart, drie verdiepingen lager, en onderwyl (éindelyk) die leerlingen in stilte hun taak verder afwerken...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten