tegennatuurlyk de ambitie, om overnieuw, occult te noteren, nastrevend vyf of zes lynen of kleine alinea's.
voordat ik in slaap val, overkomt er my telkens opnieuw een zeer schokkende beweging; dat heeft iederéén, dus daar lykt niets abnormaals aan - echter: de heftigheid van die schokken is al een tydlang totaal krankzinnig en buitenproportioneel, echt waar. ik daver gewoon de lucht in. bovendien krygen we zo, normaal gezien, alleem maar een "trok" aan een voet, of aan een arm; maar by my is het nu al een tyd lang, zeer bizar en grellig, in myn bekken, in myn onderrug, sinds zeer kort ook opstygend naar myn borst. éigenlyk voelt dit oprecht aan alsof een wezen in my, het van my aan het overnemen is.
wat schreef, eigenlyk, augûst strindberg in zyn occulte dagboek, precies op deze zelfde datum als die van vandaag, zeven séptember - maar dan in het jaar 1901? dat ging vooral over echtscheidingszorgen, kennelyk. hy was op zoek, zo schryft hy, naar een ideële liefdesverbintenis, een totaal zuivere liefde - maar: door de schuld van zyn geliefde, harriët, wordt die liefde nu door andere mannen tot in afwaswater neêrgetrokken.
zonet myn itjing geraadpleegd, die meestal waarheid spreekt (myn vader zei gisteren, zonder een minste aarzeling: "ja, de itjing komt altyd uit...") letterlyk kreeg ik zonet te lezen: "in eerste instantie zul je de weg niet weten. maar je krygt greep op je situatie. je zult deze uiteindelijk beheersen. ga gewoon kalm te werk. het is nuttig om partners en bondgenoten te maken die jouw belangen delen, om niet door te gaan met mensen die andere belangen hebben dan de jouwe." (alleen heb ik zelf de "ij" dus overal tot "y" omgebogen, en de hoofdletters gekleineerd.)
in het park, in de late, toch zonnige middag, onderwyl rocco james conan aan het skaten was, zat ik overnieuw té erg in die gevaarlyke frase verwikkeld uit myn eigen, nieuwste stuntgedicht "takkenbossen": "schynen my intussen, in ogenschynlyk oneindige lussen"; die lussen, zoals jullie al weten, werden inmiddels tot wérkelykheid; ik gerààk alsmaar nooit meer uit deze passage - zo erg was ik er daarjuist meê bezig, dat ik er gewoon op geen enkele manier erg in had dat, al lange tyd, myn goede vriend wim debeuckelaer my vlak voor myn neus stond - die ook zelf niet begreep, waarom ik hem alsmaar volstrekt niet begroette.
ik geloof niet in occultisme en zelfs kryg ik er de kriebels van - maar: wél is één kwaliteit ervan dit volgende gegeven: namelyk het klaar en distincte feit dat occultistisch gemymer zich onttrekt aan capitalisme, aan de gebruikelyke ratrace. dus als drugs eigenlyk. waardoor het soms een kalmerend effect heeft om, laat snachts, by het schilderen, uit een of andere podcast, een occultist te hebben zitten wauwelen... wel liever de zéér antieke swedenborg dan de negentiende eeuwers...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten