A-TEAM - keek ik als kind in de jaren 80 sporadisch wel naar - maar verre van fanatiek. de bioscoop-remake ook nooit gezien.
THE ABYSS - over die film heb ik eens, door het lot, rond 2000, een mini-lezing gegeven, met name in de metropolis, voor een soort deluxe filmavond voor filmfans. ik had die film toen echter zelf nog totaal nooit gezien, alleen daar rap allemaal artikels over gelezen. ik zag hem pas sàmen met het publiek dat ik toen aansprak.
AMERICAN BEAUTY - vond ik zeker niet slecht maar in een interview dat jaar, zei tom lanoye, de auteur, dat hy deze film dé film van het jaar vond - en dat vond ik dan weêr serieus overdreven. sommige scenes echt slymerig (bvb: dat rondzwevende plastiek zakje, en daartydens intussen dat gelul over "verwondering"; en voorts die overbodige moord.)
BACK TO THE FUTURE - altyd een bloedhekel aan gehad, speelde soms op tv maar zelfs nooit kunnen opbrengen om daar langer dan vyf minuten naar te blyven kyken. zelfde met de karate kid en zo.
BEN HUR - vier of vyf keer gezien, één keer met myn vriend johan uit vosselaar, in cinema "het kursaal" in turnhout. één van die piraten krygt, op een ogenblik, een brandende toorts in zyn aangezicht; myn vriend moest daar toen hardop meê lachen, dat vond ik echt rààr. -- de éérste keer toen ik deze prent in de cinema zag, vond ik hem wel onoverleefbaar lang duren, vooral de zeer bybelse scenes tegen het einde; daar kwàm maar geen einde aan. zo vond ik ook als klein kind het junglebook veel te lang duren, vooral duurde het veel te lang voordat daar eindelyk een gevaar in beeld kwam (de té lang verwachte shere kahn.)
BLUE VELET - is van 1986, maar in myn brein helemaal vroege jaren 90, op een dienblad, myn huwelyk van toen, vroegste circus bulderdrang. staat overigens in myn top twee van allerbeste films aller tyden.
BOYHOOD - met luv gezien. waren daar allebei van onder de voet. té confronterend, de sterfelykheid van het bestaan.
BRAM STOKER'S DRACULA - echt waar: die film heb ik gezien op de beste manier denkbaar: jaren 90, middernacht, met drie vriendinnen in één groot dubbelbed in, beat that, het zuid-kâsteel. inclusief een paar superheftige joints erby. en dàn, god aangeklaagd, die ene scene, waarin er precies drie vampiervrouwen onze held in zyn slaapkamer komen aanvallen, vanuit die matras naar omhoog duikend... echt waar: ik dacht toen dat ik IN die tv zat...
BUFFY THE VAMPIRE SLAYER: ook jaren 90. was de lievelingsserie van een vriend van my van toen, de "sonnettenpol", uit café de nieuwe linde. het internet bestond nog maar nét, en hy was daar als enige goed bedreven in. hy was zelfs de enige met een internet-verbinding. ik ging by hem thuis myn mails checken - maar dan moest ik eerst wachten tot hy gedaan had met kyken naar buffy. zélfs als die aflevering nog maar net was begonnen.
CATWOMAN: vroege jaren 2000. ik woonde pas in myn eigen huis, de befaamde lindeboomstraat. ik had een gemakkelyk leventje, en het was nog iets nieuws dat je nu zomaar ineens op je laptop eender welke film kon zien. ik had niks anders dan vrye tyd, en keek ongeveer iedere nacht, intussen druk sms-end met sofi legon, die by hààr thuis terwyl dezelfde film bekeek.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten