1. luv naar een schoolfeest, ikzelf alleen thuis met mollie en rocco. kykende naar het televisie-programma "blind getrouwd". sushi serveren. all well in kromsky's hell.
2. later op de late avond was het voor rocco dan weêr tyd voor de wekelykse "the masked singer". ik begryp nu: wat daar vooràl zo fnuikend aan is, is de oneindige duur van dat programma. je geniet wel van het plezier dat jouw eigen kind hier aan beleeft, zeer duidelyk; hoe kan je iets niet goéd vinden, als je eigen kind er zoveel lol aan beleeft? van ergens zéér ver weg, kan ik erjegens een zekere welwillendheid wel naar boven schroeven ("erjegens", sic); maar: niét na zes uurs, niét na zeven uurs, niét na geheel moeras-achtig zo totale oneindigheid...
3. vanavond was het philip geubels die in het pak zat en werd ontmaskerd. hy was verkleed als een broccoli. hy zong "toxic", britney spears...
4. nu toch wel ergens bly dat iedereen slaapt - ik my terug in myn eigenste privé-universum kunnende onderdompelen, een stoombad van charles baudelaire... regen tegen de vensters, een archeopterix aan myn voeten...
5. vooral tussen slapen en waken gebeurt het, dat er soms dodelyk melancholische gevoelens over my neêr zygen; het zullen moeten doodgaan van iedereen, het onoverzienbare betekenisloze van alles - echter: hebben jullie dit wellicht ook? is dat niet, hoop ik, een universele zwartgalligheid? of - is dit iets genetisch - zoals ook zelfdoding tot voor 55% genetisch gedetermineerd wordt. de moeder van de vader van myn moeder...
6. maar - op het moment zyn die zwarte gevoelens niet onoverkomelyk. eerder integendeel: dit heet een van myn allermeest montere levensperioden ever.
7. "monter". van het latyn "montem", willende zeggen: "beklimmen".
8. al dacht ik wél dat ik, in waarheid, bezig was met afdalen. maar goed dan. op de rug van andere, veel jongere trekkers, die ze zyn, word ik allicht toch wel, zelfs ongevraagd, zo nu en dan naar boven gedragen ook.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten