berlyn was fantastisch. boven alles het tezamenzyn met myn vrouw en kinderen, die briljante chemie. het grillige weêr was heftig, maar niet beperkend. bvb de eerste avond, toen was het vyftig graden in de schaduw; maar dat droeg juist by tot een onvergetelyke atmosfeer; met alleen myn onversaagde zoon door de friedrichstrasse; totdat daar toch, zeer plotsklaps, een zomerstorm uitbrak, echte ambiance...
de tweede dag was het opeens regenweêr. maar we konden tussen de druppels door. inmiddels verbleven we, in plaats van in de krausestrasse, in de linienstrasse, een heel andere, meer funkie buurt. daar tuimelden we oa in een geweldige anton corbyn-expositie...
en dan weêr, vrienden, was het weêrtype aangenaam stabiel en ruim: uitgerekend maandagavond, in het olympisch stadion van berlyn, voor bruno mars. (tydens dat optreden was ik, om eerlyk te zyn, in het geheim, in myn hart, alleen maar de dood van prince aldoor aan het bewenen. nu eenmaal wordt die vergelyking aldoor gemaakt. prince was echter, in àlles, 84.000 keer beter. bruno mars plugt zyn gitaar wel in, maar drie minuten later plugt hy die gauw weêr uit, zonder dat er echt iets meê gebeurd is. zyn dansmoves zyn niet beter dan die van myn broêr serge, en eveneens steeds redelyk kortdurig. idem aan de piano; hy speelt wel die akkoorden, maar echt piano-soleren zoals prince - never. idem wisselwerking met het publiek!! dat vond ik nog het meest ontstellend... prince was van a tot z improvisatie, de dingen ontstonden live on stage, hy dirigeerde alles en iedereen; dit hier was echt helemaal afgelikt, helemaal prefab... al zou dit wél zeer tof zyn geweest in een zaal ter grootte van pakweg de arenberg. sympathieke songs, een oprechte feelgood - en: bruno mars lééft tenminste nog, da's ook wel een verschil.)
het genot was myn kinderen te zien flippen. die hebben twee uur lang non-stop staan meêschreeuwen... rocco zei me op een moment: "dit is ZO goed - dat ik gewoon niet weet wat te doen!!"
op de heenweg naar berlyn hadden we vyf uurs vertraging gehad, dus moesten we voor de terugweg, voor alle zekerheid, om halfzes smorgens reeds op de s-bahn op... gelukkig: zo insomniaal als ik snachts in bed ben, zo goed kan ik slapen op een stoel in een trein met myn gezicht in het bagagerek... om zes uur savonds kon ik in het clubhuis naar binnen rennen, om daar een van de allerbeste dinsdagclub-edities ooit te presenteren... echt waar... de club bevaart een ongekende piek, op dit ogenblik, mensen die nooit komen en er niets vanaf weten denken dat we onderhand zouden slabakken, maar het tegengestelde is waar, we blyven nog steeds, week na week, doorgroeien, alleen al die abram zombies, onze huisband, die worden ook echt ieder halfuur beter...
daarstraks, woensdag, schitterende voetbalmatch... belgië senegal... wel jammer dat we moesten winnen met een strafschop, god weet hadden we het ook op een nog meer zuivere manier wel kunnen winnen.
STOP ICE-AGENTS IN BELGIE!!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten