vrijdag 5 mei 2023
iedere dag een gedicht
EEN DROOM
ik werd wakker
en opeens was ik een heel erg oude man.
met een kromme rug
en vel van perkament.
vertwyfeld riep ik, zodoende,
de naam myner geliefde;
"luv!!...
-luuu-huv!!..."
was ik werkelyk jàren lang in slaap geweest?
een droom was nooit tot my gekomen...
een droom die ik vanzelf was achternagerend,
en dankzy dewelken-ik achteraf, hopelyk,
had mogen zeggen:
"toch was het de moeite."
neen, daarvan verstoken, was ik beter,
"toch was het de moeite."
neen, daarvan verstoken, was ik beter,
alles by elkaâr, veel vlugger,
veel vroeger reeds wakker geworden.
myn dochter van 6 - was vandaag 86.
myn prachtige, blondharige zoon van 7,
en myn vele, feestvierende vrienden van weleêr -
die waren vermoedelyk
myn dochter van 6 - was vandaag 86.
myn prachtige, blondharige zoon van 7,
en myn vele, feestvierende vrienden van weleêr -
die waren vermoedelyk
niet eens meer in leven.
een duister dwarrelende wind,
reeds zeer lang geleden, blies sprakeloos
hun as
over de velden van de diepe nacht.
dus eindelyk kwam ik overeind, sidderend
een boer latend.
en de verpleger die sprak:
"tyd voor jouw pudding!
tyd voor jouw dessert!"
gast-auteur
52.
Verbijsterd door het bericht zat Joseph minutenlang met de hoorn in zijn hand. Zelfs toen hij ophing, was het nog niet voorbij. Zijn blik was gevestigd op het boze oog van de tovenaar; een passend equivalent voor het onberoerde gezichtspunt vanwaar hij zijn innerlijke verwarring en ongeloof in ogenschouw nam.
Vastbesloten komaf te maken met tal van onbeantwoorde vragen, overwon hij een zekere aarzeling, overgehouden aan zijn eerste gesprek met het huis van de baron. In plaats van de gestrenge Molensteen kreeg hij ditmaal een schurende rasp aan de lijn.
‘Baron de Lieukerke.’
‘Met Reinhout. Mag ik Marijke aan het toestel?’
‘Wie is Reinhout?’ Het was of de rasp op een hemelhoge kansel stond vanwaar elk moment de banvloek over hem kon uitgesproken worden. Maar Joseph vond vertrouwen in het feit dat hem geen blaam trof. In hem ontwaakte plotseling een onverschrokken ridder, hij die in sprookjes de tienkoppige draak bekampt.
‘Joseph Reinhout, privédetective, vanuit Parijs. Ik wil uw dochter spreken!’ Terwijl hij dit zei, drong het tot hem door dat de krachten van draken, spoken, baronnen enkel in het hoofd bestaan. Er was heus niks om zich zorgen over te maken.
‘Wacht u even!’
In de veronderstelling dat de baron het meisje ging halen, hoorde hij lange tijd niets. Dadelijk zou hij vernemen hoe haar avontuur was afgelopen en ook welke rol Justine daarin speelde. Hij maakte zich geen illusies: de baron had zijn reputatie hoog te houden. Alles zou in de doofpot verdwijnen.
‘Het spijt me, Marijke neemt juist een bad. Geeft u mij de boodschap!’
Reeds bij het horen van zijn stem, wist Joseph dat de baron niet van het toestel was geweken. Dit gaf hem evenwel niet de bevoegdheid om te zeggen dat de man loog. Want zie, een detective mag dan wel op zijn intuïtie vertrouwen; hij mag geen feiten bevestigen of weerleggen zonder redelijke argumenten. Doordat die hier ontbraken, moest hij wel de indruk geven stilzwijgend in te stemmen met een valse verklaring, - zo gebruikelijk bij rijke sloebers als de Lieukerke. ‘Vraagt u haar me onmiddellijk na haar bad op te bellen! Niet vergeten! Het is een kwestie van leven of dood! Noteert u mijn nummer?’
(WORDT VERVOLGD...)
donderdag 4 mei 2023
songtekstsnipper
there are no dead presidents we can fold.
nothing is going our way.
wisten jullie dat allemaal? dat "dead presidents" eigenlyk een gezegde is, willende zeggen "geldbriefjes"? dus zo eenvoudig is dat stukje tekst. terwyl ik het zelf myn leven lang als een totaal geflipt stukje poëzie ervoor: geen dode presidenten die we kunnen vouwen. pfff...
hetzelfde met, van diezelfde zanger, "on the nickel". ik dacht "op een frankstuk". pas onlangs begreep ik pas, dat "the nickel" een armenbuurt is in skid row, los angeles. dus al die jaren snapte ik Niks van dat liedje - terwyl ik het toch wel een goéd liedje vond; ook dat nog.
uit het schriftje
sommige woorden passen goed by hun betekenis. byvoorbeeld het woord "podoloog"; een woord met de vorm van een stevig op de vloer staande voet, mét zelfs nog een stuk enkel daarboven. "podoloog." sommige andere woorden daarentegen, kloppen dan weêr helemaal niét. byvoorbeeld: het idee dat, in het frans, het woord "chaussure" waarachtig precies hetzelfde wil zeggen als "schoen", dat kàn ik gewoon niet aanvaarden. daar heb ik het al m'n hele leven moeilyk meê. een "schoen" is een té elementair begrip, dat we te vaak nodig hebben in té dagelykse, vaak te snelle gesprekken, om gelieerd te kunnen worden met zo'n traag klinkend, technisch aandoend woord als "chaussure", dat schynt te zyn afgeleid van een werkwoord, en dat door zyn eigenste vorm veeleêr iets schynt te willen betekenen als "schaafmachine", of één of ander cilindervormig auto-onderdeel.
meteen vanaf ons geboren worden, dus ook in het geboren worden zelf al, vallen we, voor de rest van ons leven, onverbiddelyk onder het juk van een of andere mode; ook sterven doen we volgens het dictaat van de plaatselyke, temporele mode; pas in de dood worden we als eindelyk van mode verlost. in de dood zyn alle mensen, door alle millennia heen, precies aan mekaâr gelyk.
maar dus zeker niet in het sterven, jammer genoeg. sterven in het jaar 1944 was iets helemaal anders dan sterven in het jaar 8000 voor christus.
de beheptheden van kinderen; myn oomzegster eline, dochter van myn jongste zus, wilde op twee- à driejarige leeftyd absoluut geen kousen met een naad aan de tenen; kreeg ze die toch aangereikt, dan werd ze gewoon hysterisch kwaad. niet ver daar vandaan, moeten mollie haar veters om de zoveel minuten strakker worden aangetrokken, en wel op zo'n speciale manier, dat alleen haar moeder hiervoor kan worden ingeroepen. rocco james conan is er dan weêr als de dood voor, dat hy zich per ongeluk op de vrouwen- ipv de mannentoiletten zou bevinden. (dit laatste is misschien iets minder ongerymd wel.)
een werkwoord in de mémoires van martin ros:"tandakken". klaarblykelyk wil dit zeggen "erg hard verlangen naar iets". bij van dale on-line is het woord niet te vinden (misschien wel in de boeken van van dale. een goeie uitvlucht om die éindelyk nog eens te raadplegen - doch te lui ben ik, om ervoor helemaal naar beneên te lopen...) (ik ben lui en ik ben moê. ik moet altyd maar oftewel werken, oftewel myn kinderen verzorgen. myn karma is echt afgryselyk, het is ook echt knokken om niet letterlyk opeens psychiatrisch te worden.)
wam de moor heeft dus ooit, zag ik hier, een biographie geschreven over j. van oudshoorn... evenwel in twéé delen, en dat vind ik één deel te veel... ik hou eigenlyk erg veel van dunne boekjes, boekjes van 125 bladzyden, die lekker verkreukeld en verfomfaaid geraken van het lezen...
al een lange tyd heb ik een té lyvige mozart-biographie in huis, in dewelken-ik dan maar om de zoveel maanden één hoofdstuk lees, anti-chronologisch, dwz willekeurig (want "anti-chronologisch" zou natuurlyk ook kunnen worden opgevat als "retrograad"...) vandaag las ik, dat mozarts moeder stierf, maar dat mozart zyn vader daar niet van op de hoogte durfde te brengen. dus: terwyl zy al niet meer leefde, schreef hy in een brief aan zyn pa:"ze is erg ziek - hoewel we nooit mogen wanhopen. maar ik vrees dat we ons tegelyk ook moeten voorbereiden op het ergste." dit vond ik nu eens echt aangrypend om te lezen, man...
gast-auteur
51.
Buiten werd Joseph gevraagd achteraan in een combi plaats te nemen. De onderzoeksrechter kwam tegenover hem zitten en trok een bureelblad omhoog. Alles wat al gezegd was, werd zorgvuldig op formulieren genoteerd en aangevuld met bijkomend feitenmateriaal. Zijn identiteitskaart werd gefotokopieerd. Namen, adressen, telefoonnummers werden opgeschreven. Nadat Josephs vingerafdrukken werden genomen, belde de assistent naar hôtel l' Avenir. De receptioniste bevestigde dat Reinhout bij haar als gast stond ingeschreven. ‘Is er iets met hem?’
‘Gewoon routineonderzoek!’
Na het signeren van zijn op schrift gestelde verklaringen, mocht Joseph gaan.
Zo arriveerde hij pas laat in zijn hotel. Uit de lounge kwam de koperen galm van een klokje. De receptioniste volgde hem in looppas naar de lift. ‘Monsieur Reinhout!’
Daar komt het, dacht Joseph. Zij gaat vragen waarom de politie naar mij geïnformeerd heeft.
‘Monsieur Reinhout, wilt u onmiddellijk naar dit nummer bellen!’ Zij overhandigde hem een kaartje. Voor zijn ogen dansten cijfers. ‘Alles onder controle, monsieur?’ Deze vraag refereerde naar de politie.
'Wanneer heeft hij opgebeld?'
‘Vijf minuten geleden.’
‘Waar zat je?’ Jesp klonk autoritair.
Als altijd reageerde Joseph weerbarstig op bemoeienissen. ‘Begin jij eerst!’
‘Moet je horen, Jos. Geweldig nieuws! De baron heeft me zojuist opgebeld. Zijn dochter is vanavond aangekomen, - gezond en wel! Dus keer jij meteen naar huis! Ik heb trouwens al iets anders voor je. In de buurt van Mechelen!’
(WORDT VERVOLGD...)
woensdag 3 mei 2023
agendapunt
niet vergeten snél te reserveren,
vandaag reeds voor de helft uitverkocht;
vitalski3@gmail.com
onderschat / overschat
onderschat: de traagheid van sommige huiselyke scènes als je breaking bad voor de tweede keer bekykt.
overschat: manga.
naar waarde geschat: willy linthout
alternatieve feiten.
2. roy orbison had reeds als kind wit haar, en begon het dan ook reeds als kind zwart te verven.
3. uit de eerste editie van "the picture of dorian gray", zoals gepubliceerd door lippincott's magazine, werden ongeveer 500 woorden geschrapt door censuur door de uitgever.
5. goofy heette oorspronkelyk "dippy dawg".
6. de muppets danken hun naam aan de combinatie tussen "marionette" en "puppet".
state of being, 4 mei 2023
1. pas toen ik, woensdagmiddag, van school terug thuiskwam, wist luv my te melden dat ik nog blauwe verf in allebei myn oorschelpen had; kik niet verstaand waarom ze dat niet zei voordàt ik naar school vertrok.
2. op school ben ik met myn leerlingen een nieuw stripverhaal aan het lezen, "valeria", een spin-off van conan. zo houd ik meisjes én jongens tevreden; de jongens, want het gaat over zwaardvechters, de meisjes, want de hoofdfiguur is wel mooi een iedereen neêr-sabelende dame.
3. de komende paar dagen beleef ik de rustigste dagen van de voorbye acht maand; geen enkel optreden, byna geen enkele vergaâring, geen enkele sociale verplichting. geen zalen meer afschuimen. alleen dus dringend voortwerken aan de lezing over alice in wonderland.
4. procrastinatie: netflix. breaking bad. zo hard te hebben gewerkt om met alles in orde te zyn - en dan nu, in plaats van vooruit te spurten, om die kans daartoe helemaal uit te buiten: suf drie afleveringen na mekaâr bezien. (wél tydens de tragere scènes tegelykertyd myn boekhouding op orde brengen.)
5. woonkamervoetbal met rocco james conan. op sokken is het moeilykst, je schuift en je kan dus nooit rap lopen, altyd gespannen om niet te vallen. dat noemen we een "sokkenmatch".
6. god dànk dat myn schedel helemaal niet meer gonst! god dànk !!...
dreamer
dat die bepaalde personen my dood hadden gewild, dat kan ik aanvaarden, maar dat ze er zelfs niet voor hadden teruggedeinsd my om het leven te brengen: door my levend in dat brandende huis te verbranden - hoe kan ik dàt aanvaarden. ik merk dat ik het, op één bepaalde manier, in zekere zin, kàn aanvaarden - maar: hoe is dat dan mogelyk? het kan toch niet zyn dat dat mogelyk is?
gast-auteur
50.
Aan de infobalie van het N.D. Hopitâl de Bon Secour, vroeg Joseph naar de kamer van het meisje dat door misdadigers een nier werd afgenomen. Het bezoekuur was allang afgelopen, wat hem ertoe bracht het krantenartikel te tonen.
‘Ha, bent u journalist?’ De receptioniste ging naar een belendend loket, vanwaar ze na een telefonische onderbreking terugkeerde met een lijst. ‘Kamer dertig, driehoog. Gelieve de patiënte niet te vermoeien!’
Het meisje lag alleen op de kamer. Op een geschikt idee gebracht, stelde Joseph zich als journalist aan haar voor. In die hoedanigheid zat hij aan het bed, stelde zijn vragen en noteerde de antwoorden. ‘Ellie Huybers. Amsterdam. Twintig jaar. Met vrienden een trip naar Parijs.’
‘Wat herinner je je verder? Plaatsen, namen, gebeurtenissen? Ooit van dokter Lima gehoord? Nee? Zegt de avenue Kléber je iets? Of Louveciennes? Marijke de Lieukerke?’
‘Ik herhaal, ik was in een diepe slaap.’
Er klopte iemand aan. Twee deftige heren traden binnen. Ofschoon ze in burger waren, rook Joseph direct politie. De oudste toonde hem zijn kaart. ‘Uw papieren!’
Nu zat hij lelijk in de rats. De dame aan het loket had hen zeker opgebeld.
‘Privédetective? Wij dachten: journalist. Volgt u ons!’ In de gang stelden de heren zich aan hem voor. Onderzoeksrechter Lagache en zijn adjunct. Verder was enkel de holle cadans van zes hielen te horen.
In de lift zei Joseph: ‘Ik ben op zoek naar een meisje dat even oud is. Ik loop nu al vijf dagen door Parijs en weet niet meer waar te zoeken. Ik had het artikel in de krant gelezen en dacht: misschien is het Marijke!’
‘Wie is Marijke?’
‘De dochter van mijn Belgische opdrachtgever. Hij kan het bevestigen.’
‘We trekken het na!’
(WORDT VERVOLGD...)
dinsdag 2 mei 2023
maandag 1 mei 2023
dakkan / dakkanni
dakkan: de hele realiteit verandert letterlyk in een tekenfilm
dakkanni: onder druk van desnoods de doodstraf, gebruikt niemand in belgië gedurende 24 uur de woorden "ja", "nee" en "euro".
alternatieve feiten
1. geri halliwell, aka ginger spice, is getrouwd met christian horner, een formule 1-racer, inmiddels gepensioneerd.
2. als je zomaar voor niks by google intypt "woap", dan leer je dat dit de naam is van een commercieel radiostation in michigan.
3. als je zomaar voor niks by google intypt "asder", dan leer je dat hendrik asder een nederlands auteur was die vooral in de jaren 30 actief was, in het tydschrift "de nieuwe gids". een van zyn gedichten begint als volgt: "gelijk een veldgewas, voor het is uitgesproten / al ongeboren leeft in ondergrondschen nacht // en vormeloos nog, in het sluimerend zaad besloten / met een gerede kiem de late lente wacht."
4. de grootste zee ter wereld is de stille oceaan, bevattende meer dan de helft van al het water op onze planeet.
uit het schriftje
1. in kunst is authenticiteit alles. dus: als je authenticiteit kan faken, dàn ben je binnen!
2. het tamelyk weinige dat we weten over de waanzinnige eindjaren van de geniale dichter hölderlin (1770-1843), weten we dankzy wilhelm weiblinger (zie: prent), die als student een grote fan was van hölderlin, en die hem daarom vaak ging bezoeken in zyn befaamde woontoren.
3. een van de gewezen directeurs van endemol heet met zyn voornaan unico, en met zyn familienaam glorie. dus die heet echt "unico glorie" (twee groningse namen.)
4. onthouden, voor als ik eindelyk de tyd zal hebben om myn éigen verhaal uit te werken, namelyk dat verhaal over een zelfmoordenaar die door het raam springt: en ziet dat er op datzelfde moment nog iemand anders ook door zo'n raam springt: als een intro-babbel zou kunnen dienen:"het leven is voor velen een kwestie van vallen en opstaan; maar: voor myzelf is het precies aldoor alleen maar vallen, zonder opstaan; aldoor alleen maar vallen en nog dieper vallen...
5. dave van gestel kwam op bezoek, zag onze kat en opperde, zonder een ironische zweem:"hmm, ook dat beest heeft hier dus zo'n waanzinnige blik." daarmeê bedoelende, dat er in ons huis, dwz in myn ogen, maar ook in die van myn kinderen, een soort waanzin huist, die inmiddels op onze kat schynt te zyn overgesprongen. nu er in myn leven ogenschynlyk totaal geen rock&roll meer is, kwam dit binnen als een welgekomen compliment...
6. an eisendrath beweert dat ik haar een gedicht had gedeclameerd, ooit, dat je kon lezen van achteren naar voren... er staat me vaagweg iets van by... maar ik weet het niet meer... hoe vreselyk!!
7. "jedes prinzip führt zum teufel"; van goethe, of van brecht, of van luther? daar kan je gewoon niet achterkomen...
8 "festivark", een festival in ninove...
GAST-AUTEUR
49.
Omdat aanbellen een enorm risico inhield, was Joseph onverrichter zake naar de bewoonde wereld teruggekeerd.
Beschut door hoge muren, had hij in het gezelschap van twee studenten, buiten op een terras een wijntje gedronken. Toen de zon achter de daken verdween en het gevoelig frisser werd, stonden de studenten erop hem binnen een drankje aan te bieden. Beide jongemannen studeerden geschiedenis; vandaar hun bewondering toen hij hen zoveel over precolumbiaanse kunst wist te vertellen. Van zijn kant had hij weinig aanmoediging nodig. Af en toe een belangstellend knikje volstond. Pratend over de terugkeer van Quetzalcoatl, zag hij op een leeg tafeltje Le Figaro liggen. Hij herinnerde zich het ontbrekende artikel. ‘Neem me niet kwalijk, jongens!’
Het was de krant van gisteren. Aan de patroon, die met een dienblad voorbijkwam, vroeg hij of het dagblad er lag ten behoeve van de klanten.
‘Mais oui, monsieur! En er zijn ook andere kranten, zoals L' Equipe en Le Monde.’
‘Heeft u nog die van vrijdag?’
‘Ik kijk even. Wacht!’
Joseph keerde zich weer tot de studenten. ‘Waar waren we gebleven?’
‘De terugkeer van de Gevederde Slang!’
‘O ja... Wist u dat...’ - Hé, daar kwam de patroon al, - ‘...dat Hernán Cortés, toen hij met zijn conquistadores in Mexico voet aan wal zette, door de indianen voor Quetsalcoatl werd gehouden?’
‘Hier Le Monde van vrijdag. Le Figaro en L' Equipe heb ik niet meer, helaas!’
Joseph zocht het regionale nieuws op. En ja hoor, bovenaan trof hij het uitgeknipte artikel onder de hoofding:
HANDEL IN NIEREN
Woensdagnacht troffen twee verplegers van het N.D. Hopitâl de Bon Secours op de rue des Plantes in de nabijheid van de dienstingang, een patiënte aan. De zieke lag op een brancard en verkeerde in verdoving. Bij nader onderzoek ging het om een Hollandse jongedame die een heelkundige ingreep had ondergaan. Volgens haar verklaringen was zij in de buurt van Alésia door overvallers neergeslagen en verdoofd. Aan de jonge vrouw werd door de directie van het ziekenhuis medegedeeld dat haar op vakkundige wijze een nier was afgenomen. Naar het commissariaat van het Veertiende arrondissement meedeelde, zou dit al het vijfde geval zijn in drie maanden.
‘Het spijt me,’ zei Joseph, ‘ik moet ervandoor!’
‘En de Gevederde Slang?’
(WORDT VERVOLGD...)
Abonneren op:
Posts (Atom)
