bowie, mike allred
een curieus ding. ik laat my niet chanteren, die suffe biographische strip over nick cave byvoorbeeld, die wil ik écht niet hebben. maar: déze hier, moest blykbaar toch wél meê naar myn grot.
er is iets zeer onnozels aan; een opeenvolging van zeildoeken-van-de-botsauto's; byna nooit een menselyke david bowie in een credibele conversatie op een dag op een plek, maar juist altyd dat iconische, dat platenhoezerige, dat tandpasta-reklaâm-achtige.
maar: dat is een keuze, en de grafiek is toch eigenlyk echt wel verpletterend. plus in accordatie met het idee "glam" (de biographie stopt in 1973, aladdin sane.)
je leert er weinig van by, tenminste als je er al iéts van afweet, maar je geheugen wordt wel lekker nog eens opgefrist, en vooral hoor je in je geestes-oor al die liedjes nog eens spelen. toch echt leuk.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten