de stripmaker rochette laat van zich horen, dat is geen wonder, die man is op zyn late dag ineens enorm beroemd geworden; zyn unieke stripverhaal "de ijstrein" dateert uit de jaren 80, maar speelt sinds de lente van dit jaar als een filmserie met veel succes op netflix ("snowpiercer").
als prille tiener las ik die strip zeer graâg, na al die jaren herinner ik my nog steeds haarscherp één bepaalde zelfmoord-scène uit dit verhaal; in de achterste wagons van een voor eeuwig door een yswereld voortrazende trein zitten de armste kasten als haringen by mekaâr opgesloten; een oude man krygt voor zyn verjaardag een uniek cadeau: hy mag zo'n wagon een kwartierlang helemaal voor zichzelf hebben; wanneer zyn vrienden weêr by hem binnenkomen, bungelt ie alreeds aan een behendige ceintuur...
- toch kan ik my er vandaag precies niet meer meê bezighouden, met de strip noch met de serie. wat misschien wel meer te maken heeft met het gegeven dat er op het moment gewoon te veel andere, nog veel méér boeiende dingen op myn bord liggen.
zonet heeft diezelfde rochette als die van de ystrein dus een stripverhaal uitgebracht dat is getiteld "de wolf". myn vriend bert lezy heeft my er wel eens op gewezen dat het begrip "wolf" in tekst, beeld en muziek onderhand helemaal is suf gemolken, dat klopt. in het verlengde daarvan moet aangekruist dat deze "de wolf" natuurlyk wel meer dan verdienstelyk is, maar dat het verhaal toch, zoals 80% van alle graphic novels, neigt naar sentimentalisme, wat je stééds krygt als een gebrek aan humor niet wordt gecompenseerd met een soort van filosofische stoerheid (filosofische stoerheid wil zeggen: op één of andere, maar absoluut stilzwygende manier laten wéten dat je ook zelf wel begrypt, slecht bezig te zyn, zonder te versagen.)
ook de tekeningen blyven naar myn persoonlyke goesting nét iets te oppervlakkig.
1 opmerking:
Ik vind de film wel veel veel beter als de serie. Die laatste boeide niet echt.
Een reactie posten