VitalskiBlog

dinsdag 17 juni 2008

einde van de maandag van gisteren

tenslotte een photosessie met deborah, tinus wolf en willywilly voor het geniale oog van charlie dekeersmaeker (rechts)

maandag 16 juni 2008

a night with johnny thunders

willywilly kan er alsmaar niet aan uit dat ik erin ben geslaagd een plaat op te zetten van johnny thunders Die hy nooit eerder heeft gezien...

omdat guido belcanto drie weken met verlof is had ik in zyn plaats een interview betreffende onze voorstelling op de gentse feesten en in het rivierenhof deze zomer, met de uit gent afkomstige Evelyn voor zone 03 & zone 09

hertogin irene

irene nam de tram vandaag, - naar haar laatste voorstelling van 'magic palace' in de roma...

het is deze maand, juni 2008, dat ireen & ik precies tien jaar geleden trouwden...

woonkamertoer deel 5

daarstraks in de woonkamer van mynheer debie in duffel...

vooraan midden meta-vitalski-blogger Lucky Strike...

we komen goed in vorm...

some product #46

zo is myn broer serge; zojuist naar china vertrokken (letterlyk), maar in myn conceptenbox toch eerst nog rap deze grafiek van hem gekregen...

Iggy Pop Live

as seen by SRG

column gazet van antwerpen 17 mei 2008

Bonen Vreten

Naar aanleiding van de afgrijselijke tragedie rond Tom Boonen zongen ongeveer alle lezersbrieven het weer eensgezind in koor: Bekende Vlamingen hebben een voorbeeldfunctie, of zij dat nu leuk vinden of niet!! Onlangs ben ik eens op café gemogen met Ilse Beyers, hoofdredactrice van Dag Allemaal, en die legde het mij als volgt uit: in de oudheid namen de mensen mythologische personages als vertrekpunt voor discussies over wat mag en wat niet mag, en later werden dat soort vragen een bezigheid voor in de kerk; maar anno 2008 zijn er geen heiligen en geen goden meer; dus vandaag de dag dient, al dan niet vrijwillig, het arsenaal van B.V.’s als demonstratiemateriaal. Sommige B.V.’s geven non-stop het goede voorbeeld, bijvoorbeeld Vitalski, andere B.V.’s, met vaak een minder toffe carrière, geven het slechte voorbeeld. Bijvoorbeeld Van Rossem.

Als het volk zelf in alle heftigheid een beroemdheid met de vinger wijst, komt dat over als een regelrechte steniging waar geen sussen bij gebaat is. Mensen schijnen zich deze macht te willen toeëigenen vanuit het idee: wij hebben hem groot gemaakt, wij mogen hem terugfluiten. Met een rockster als Michael Jackson valt dit misschien te verdedigen; zijn geniale performances ten spijt, blijft zijn succes iets willekeurigs hebben, iets dat afhangt van publiciteit. In de sport is dat toch anders, sportlui staan waar ze staan door hun eigen kunnen. Tijdens het W.K. van twee jaar geleden gaf Zidane met die zo afschuwelijke kopstoot absoluut het slechtste voorbeeld indenkbaar, vooral tegenover al die talloze Franse straatkinderen die zich aan hem optrokken. Om hem te berispen waren er dan ook geen huiszoekingen nodig, de hele wereld stond erbij en keek ernaar.
Ik wacht er al jaren op om eens gevraagd te worden voor een mediacampagne tegen drugs, ik zou daar gratis aan meewerken omdat ik er al iemand aan heb weten doodgaan. Maar dat een beroemdheid in zijn privé-leven een grotere voorbeeldfunctie zou hebben dan jij of ik, dat is iets helemaal anders, dat vind ik eigenlijk een gevaarlijke gedachte. Iedereen gelijk voor de wet, zo simpel is het toch? Als er een groot idool van ons een tuimeling maakt, dan tuimelt echter niet alleen dat idool zelf; bovenal worden wijzelf ontmaskerd in onze kinderlijke zucht naar verering. Dat is normaal, zo zeggen we dan; want zo was het vijfduizend jaar geleden ook al: mensen hebben nu eenmaal helden nodig. Welnu, wat als dit nu eens niét normaal is? Wat als het toch een vergissing is?

zondag 15 juni 2008

weekendbunnies

tineke daniels en een vriendin...

weekendbunnies II

het zal de vitalskiblogger duidelyk zyn

waarom ik myn publiek graag zie !

al ken ik enkel de rechtse dame by naam, dat is namelyk de legendarische schryfster elisabeth marain

in 2006 bracht ze nog de roman 'negen levens' uit, wat een comeback na tien (!) jaar was; maar je ziet het, intussentyd is er totààl geen letterkundig klimaat meer. totààl geen, we leven in barbarye...

weekendbunnie III

nina

aangetrouwde nicht van deborah ostrega

én nicht van frank vanderlinden

some product #45

Workout in the Gymnasium
As seen by SRG

vitalski zomerlivingtoer 2008

vandaag (zaterdagavond) live in de living van tineke d. in brasschaat...

wat een tof leventje heb ik deze zomer...

en morgen dan weer by lucky strike in duffel in de living...

zaterdag 14 juni 2008

kim van de week

tandartsbunnie

ja hoor, alwéêr erlangs gemoeten,

deze keer voor tandsteen te laten verwyderen...

zoals alle échte vitalskibloggers weten, ik ben echt zéér intens aan het tandarts-jiven...

alleen verschiet ik ervan dat ik my daar precies nogal amuseer, zo te bezien...

grhhhmhhhhhmpffff

didi belde my om me te vragen

jeanmarie te verwittigen

over het rotnieuws met kamiel...

-hy had er al van gehoord op het nieuws.

hy lag in zyn zetel onder een deken met

afschuwelyke radiomuziek keihard op.

verdomme, hy was er juist helemaal weêr bovenop en nu dees trug...

diane broeckhoven

daarstraks (vrydag) een woonkameroptreden mogen doen by de schryfster diane broeckhoven (links); die dame rechts deed de kassa...

deze omgeving is mooi hé... diane woont in een gewezen begynhof... een oase in het midden van de wapperopool...

tinus wolf

haha, die tinus wolf... ik vond dat hy vandaag verdacht hard op léo ferré trok eigenlyk...

zelf

ik word daar goed bedreven in hoor -

geef toe, kan je dat geloven,

dat ik zélf het phototoestel vasthou?

ik weet tegenwoordig preciés hoe ik die moet houwe

diane staat in haar living myn optreden aan te kondigen;

ikzelf en myn compagnons staan te wachten in de keuken als backtstage...

een filmpje van negen seconden...

bedenking

80% van myn publiek zyn dames op het moment

maar

ik maak my geen illusies;

dat komt door de voetbal...

(links: isis, rechts: sofie van the house of books...)

het boek luv

vrijdag 13 juni 2008

kamiel

hieronder volgt er nog eens het kortverhaal dat kamiel vanhole schreef voor de dag rond rita demeester in permekebibliotheek zondag 3 februari 2008. het verhaal werd voorgelezen door franscesca vanthielen, omdat kamiel die dag te moe was om buiten te komen.

"RITA"
door kamiel vanhole

Ze draagt een dauwbroek vandaag. Wat een dauwbroek is, weet ik ook niet, maar ze past haar wel.
‘Waar heb jij zo lang gezeten?’ vraagt ze.
‘Ik dacht dat je dood was.’
‘En dan? Je kon op z’n minst ‘s langsgelopen zijn, vroeger deed je dat toch ook. Ik heb tijd zat.’
‘Ik niet,’ zeg ik zacht.
‘Maar een mens kan niet blíjven wachten. Ik dacht: als hij niet wil passeren, dan doe ik het wel. En toen heb ik mijn schoonste broek aangetrokken.’
‘Is het koud buiten?’
‘Ik kom helemaal niet van buiten.’
‘Oh.’
‘Hoe lang ben ik nu al weg?’
‘In januari vijftien jaar.’
‘En? Is er nog iets gebeurd intussen?’
Ik schiet in de lach.
‘Sorry, mevrouw, maar daar begin ik niet aan. Andere keer misschien. Heb jij eigenlijk de Golfoorlog nog meegekregen?’
‘Die heb ik nog net kunnen volgen, ja. Maar oorlogen hebben me nooit zoveel gezegd. Mij was het om het kleine leed te doen, van mens tot mens. Hoe is het met jou eigenlijk? Hoe doen de kinderen het?’
‘Die heb ik nog net kunnen volgen, ja. Maar oorlogen hebben me nooit zoveel gezegd. Mij was het om het kleine leed te doen, van mens tot mens. Hoe is het met jou eigenlijk? Hoe doen de kinderen het?’
‘Ze zijn groot geworden. De een studeert talen en de ander heeft dreadlocks. En volgens de krant zien ze ons graag. Negen op de tien jongeren kunnen het goed vinden met hun ouders. Ze zijn ook veel nuchterder dan wij, heb ik de indruk. God, Rita, vijftien jaar is lang, besef ik opeens. Van internet, Dutroux of elf september heb jij nooit gehoord. Allemaal dingen die in een mum tot onze leefwereld zijn gaan behoren. Zoveel tranen, zoveel beloftes, zoveel vergetelheid. Het staat in het Frans op de muur van het Justitiepaleis gekalkt. In het meervoud zelfs. Tant d’oublis.’
‘Ik kreeg van m’n vader nog een klets om m’n oren, toen ik een mop tapte over een pastoor die zijn rok ophief.’
Ze zwijgt even en ik zie hoe ze haar ogen neerslaat. Daar was ze sterk in, en ook in het zachtjes omkrullen van de mondhoeken. Het leverde een ingekeerde glimlach op die met de jaren triester was geworden. Ogen die zeiden dat het leven een troostprijs was. En dat er al helemaal geen winnaars waren.
‘Heb je nog altijd zo’n huiver voor levensbeschouwingen?’ vraagt ze.
‘Ze zijn weer helemaal in. Er is volop nood aan jonge martelaren die bereid zijn te sterven voor hun gemeenschap. Hindoes, moslims, Amerikanen... overal staan ze paraat. Maar heb jij daar al niet over geschreven? Hoe heette dat verhaal ook weer?’
‘Lessen uit de levens van martelaren.’
‘Dat bedoel ik, ja. Ken je de slotzin nog?’
‘Want ik heb zo het gevoel dat de beste folteraars als kind vlijtig en gezagsgetrouw waren, dragers van smetteloos witte kousen, eerlijk en plichtbewust en in een bijna heilige mate gehoorzaam aan wetten.’
‘Maar intussen is het-kapitalisme-zal-ik-maar-zeggen nog altijd even optimistisch. Terrorisme is een aflopende zaak, zeggen beursanalysten. Als Iran en Irak en Saoedi-Arabië maar lid worden van de Wereldhandelsorganisatie, dan zal het fundamentalisme vanzelf wel uitdoven. Het is het ultieme protest van het oude, religieuze denken tegen de moderniteit en de verlokkingen van de vrije markt...’
‘Waarom zwijg je nu ineens?’
‘Ik weet niet. In jouw ogen heeft dat allemaal geen belang, dacht ik.’
‘En dat is behoorlijk vervelend, ja. Voor jou valt er tenminste nog een en ander te lachen, terwijl ik om te beginnen niet eens weet waar ik ben. Ja, ik woon in dat koppeke van jou, en in de harten van een paar mensen, maar voor de rest...’
‘Toen je ziek was, wou je niet getroost worden, weet je nog.’
‘In het begin, ja. Ik doorzag troost als troost. Ik wou het ergste blijven denken, dat vond ik de meest aangewezen houding. Zelfs de waarheid kan zalven, hield ik me voor. Maar later ging ik er wel degelijk naar verlangen. Naar geruststellende woorden, bedoel ik. En die konden ze me in de kliniek niet meer bieden.’
‘Je had ze zelf die kans ontnomen. Wie wou ook weer alle statistieken en tabellen kennen?’
‘Eind oktober ben ik toch weer les gaan geven. En met het geld dat ik verdiende zou ik een nieuwe auto kopen. Een Japanner, weet je nog? Ja, mensen met kanker geven alles direct uit.’
‘Terwijl je in het begin nog geloofde dat het allemaal je eigen schuld was.’
‘Jij werd echt pissig toen ik dat vertelde, het is me op een afschuwelijke tirade komen te staan.’
‘Ik begreep het niet. Ik kon niet snappen waarom je in je eigen vlees sneed. Zo door en door katholiek vond ik dat. Het lichaam dat boete deed voor de misstappen van de geest. Maar misschien ben ik intussen ook veranderd, ik gun de mensen hun illusies veel meer dan vroeger.’
‘Mijn moeder was iemand die zich altijd wegcijferde. En je mag drie keer raden waaraan zij is gestorven.’
‘Zie je wel.
‘Ach, doe nu niet zo...’
‘Zeg, zullen we ergens iets gaan drinken? Ik ben te voet, maar je kan achterop springen.’
‘Oké.’

Kamiel Vanhole
04-02-2008 om 01:28

kunstbunnie

lang leve deze blog, die myn visionaire gaven namelyk aantoont; surf op mijn aloude blog naar zeven september 2006, en lees daar hoe ik toen reeds aankondigde waarom michèle mattyn (zie photo) ertoe voorbestemd was dé winnares van haar gehele generatie te worre;

indeed: ze is gisteren als dé nummer 1 uitverkoren volgens de professionele canvas-collectie-jury, - terecht.

ik vond jeroen baekens werk het tweed beste, en het oeuvre van michèle sowieso megagrandioos. zoals kenners weten staat deze michèle model voor 'renilde' in de geur van nat haar deel 2, 3 en 4...

weekendbunnies

ten huize riki;

anja

gerda

fleur

riki

saida

deborah;

én een prachtige carla achter het photomachien...

river

waar de pothoekstraat de lelykste straat is van antwerpen, en de schynpoort absoluut de walgelykste stinkpisbrug aller tyden,

openbaren zich vlak daarachter de goddelyke horizonten van merksem havenwerk

trash

marsraker

emanuel f.m.

charles maria nelson jarvis

die laatste had ik gevraagd pas om 20u langs te komen, wegens dat ik nog werk had;

hy stond al om 13u voor myn duur;

ik liet hem niet binnen, dus heeft hij negen uur lang (!) gewoon voor m'n deur staan wachten.

gelukkig had ik daarna amaretto voor hem in huis, zyn lievelingsdrank

baby olifant house

waar in myn binnenkort te verschynen roman "de fetisj" het thuisadres van het personage Baby Olifant zich bevindt...

donderdag 12 juni 2008

live in het bejaardenhuis

ik wil wel vaker voor bejaarden spelen...

het woord 'bejaarden' is overigens fascistisch...

het lied van capitein

http://capitein-cyclus.blogspot.com/

het heeft twee jaar geduurd;

het gedicht is af; zie link hierboven...

al heeft er nu even niemand tyd voor, das ook normaal...

woensdag 11 juni 2008

woensdagbunnies

terrassicae bunnici anonimicae

rehearsing ostrega

morgen (woensdag, dus vandaag eigenlyk) doe ik met tinus wolf en deborah ostrega een optreden in een bejaardenhuis (opt eind van de maand nog een tweede keer);

vanmiddag (dinsdag) wat 'repeteren' te schilde strand...

riki

prinses riki en een vriend van haar van lang geleden hebben vandaag by de notaris een nieve n.v. opgericht, "dame blanche", en daarvoor aperitiefden we in den hopper

humo

riki attendeerde my erop dat er dees week

een afbeelding van myn ego

in de humo-tv-bladzyden staat;

wat opmerkelyk is want toen ze een paar weken geleden verslag uitbrachten van de manier waarop myn theaterstuk werd gecensureerd in de gemeente temse, slaagde humo erin dat verhaal te vertellen Zonder myn naam één keer te vernoemen...

zo goed kunnen die schryven, ik heb daar écht bewondering voor

some product

myn broer serge baeken

publiceerde deze week

een 400-pagina's tellend

tekenboek (PreFab*1) by

de amsterdamse uitgever "xtra"...

hy vertrekt volgende week naar een zeer ver land

voor een tekenopdracht

van nrc-handelsblad...

vanavond hadden we tekenstudio-time met bert lezy en maarten otten, hoewel ik graag spanje had zien voetballen...

dinsdag 10 juni 2008

dinsdagbunnie

angela

977

blogologie

marsraker heeft een nieuwe teller op deze blog geplaatst, helemaal onderaan

de tandarts soap

vrydag wéêr terug,

en daarna zelfs nog eens naar een tandarts in uitgerekend temse...

-- ik heb nog een melktand van toen ik zes was ergens in myn tandvlees zitten...

manu talks - trash tv

manu in de tuin, maakt zich kwaad op kathleen vdbrempt... (filmpje duurt negen seconden)

foebal

by luv naar de foebal gekeken...

de hollanders hebben làng niet slecht gespeeld, neen...

- echte gazellen, daar zit er geen ene kleine by...

- toch wel hoor!

- ja, dan is het een indonesiër...

maar ja, de scheidsrechter was een grote dommerik en dat heeft die italianen uiteraard helemaal versuft van meet af aan.

maandag 9 juni 2008

maandagbunnie

liezelotte

12772

werken in het weekend

zaterdag met de bevallige rebecca huys van 'flikken' en van 'sering',

een interview voor het 'literair café'

in een berberstent op het borgerhoutse terloplein...

onderdak

twee dagen nadat "de fetisj", deel vier van de geur van nat haar, dan toch geen uitweg vindt bij uitg house of books,

is er reeds een toffe oplossing gevonden;

alleen is my gevraagd er voorlopig weinig over te zeggen...

maar in ieder geval halen we de boekenbeurs, november 2008...

zondag canvascollectie

vandaag (zondag) naar de 'canvascollectie' in brussel gaan zien,

ziehier het werk van myn broer jeroen...

people

hing

ook een

mooi werk

van

de ons niet onbekende

inge

kornil

agenda

morgen (maandagmiddag) moet ik weêr naar de tandarts...

moving bunnie

lydia swann

column gazet van antwerpen 10 mei 2008

(niet dat deze column hier nu zo speciaal is

maar ik neem me voor, deze hier af en toe op te volgen...

de dag van publicatie zelf is dinsdag...)

POLSKI PRODUKTY

Zondagavond liep ik tussen de eerste helft en de tweede helft van de voetbalmatch Duitsland-Polen naar een nachtwinkel voor een paar pilsjes. De benaming Polen komt van het Poolse woordje “pole” en dat wil zeggen:“veld”, zodat ik al spontaan voor die gasten was beginnen supporteren, bijzonderlijk voor de gezwinde Krzynowek, die alles heeft van een held. Op dit moment liep Polen echter al één punt achter, door een buitenspel dat niet als zodanig werd erkend, en dat viel te merken, want die nachtwinkel is gespecialiseerd in wat zijzelf letterlijk noemen “Polski Produkty”, en voor mij stonden een paar bejaarde mannen net zo haastig om sigaretten, vodka en nog meer sigaretten te snauwen. Met effen rode met romig witte mutsen; droef als een leger kerstmannen in de maand juni. Nu al schenen ze te beseffen dat ze zouden verliezen vandaag.

In Antwerpen bestaat er bij sommige niet-Polen een foeilelijk trekje, dat ik slechts beschroomd ter sprake breng. Heeft er ergens een steekpartij plaatsgegrepen, en vernemen zij dat er Polen mee gemoeid zijn, eender bij de dader of het slachtoffer, dan schijnen zij enigszins moed te vatten. Het zal dan wel, zo denken ze wanhopig, om een afrekening gaan, dus zelf zullen we wel buiten schot blijven. Ik weet hier iets van af, vanwege mijn eigen artiestennaam, Vitalski. Toen Lodewijk XV aankondigde, met de Poolse adeldame Leszcynska te zullen huwen, schreef de dagboekschrijver Saint-Simon reeds verontwaardigd:“Dont le nom est en ski!” (“Met een naam die op –ski eindigt!”) Karel van den Broeck, hoofdredacteur van Knack, heeft eens geschreven:“Vitalski zijn carrière zou over rozen gaan, als dat –ski nu maar eens uit zijn naam verdween.”

Rond die voetbalmatch Duitsland-Polen was er op voorhand al enige commotie. Het roddelblad Super Express had op zijn cover de Polenbondscoach Beenhakker afgebeeld, met in elke hand een onthoofde Duitse sjotter. De ware journalistenstreek volgde nà de match, toen in alle media de nadruk op lag hoezeer beide doelpunten werden gemaakt door Duitsers van Poolse komaf (de naam Podolski zegt anders toch meer dan genoeg.) Nogal hautain stelde het VRT-nieuws dat er een 3-0 in de lucht hing, “maar de Duitsers kenden genade.” De beroemdste schrijver aan de mooie Dunajec-rivier, Witold Gombrowicz, kreette het al eens uit:“Jammer dat wij Polen, om nationaal trots te durven te zijn, steeds maar weer beginnen op te sommen hoe we geapprecieerd worden in het buitenland. Alsof het toch van daar zou moeten komen.”