dat optreden in neêroeteren gisteren heeft my weêr helemaal op de been gebracht. back to basics. eigenlyk ben ik een soort muzikant. in de aard van robert johnson. byna niks techniek, gewoon een paar lampen die branden en wel een hele goeie headset, een kleine micro die ik op myn rechtse wang plak. precies tachtig minuten lang aan het voortvertellen geweest, iedere letter inmiddels uitgepuurd tot op het bot.
. daarmeê voel ik nu wel extra het verschil met het nieve verhaal, hetwelke ik nu aan het uitwerken ben, de conference getiteld "daar sta iemand". maar dit ruwe, rudimentaire heeft dan weêr een slordige kracht, een ongewapend vechten totterdood... wat je er links by wint, verlies je er rechts weêr aan...
. voorts ben ik er actief meê doende my van de buitenwereld te isoleren. nihil procent mondain. en eigenlyk heb ik ook geen geld op het moment. in jaren niet meer zo arm geweest. maar het goeie is dat ik nu vanalles terugvind, interessante boeken die ik nooit eerder grondig had bekeken wegens tydgebrek...
. i in orde, bloggers; nu ga ik met geen kleêren aan op het dak hier boven my door de slagregen lopen, teneinde de maan te aanbidden... morgen weêr een dag...
. dit was, dat klopt, een state-of-being zonder enig hoogtepunt, 100 procent routine, een gryze ruis... ik ben er nu voorby de veertig en myn leven is voorby...
2 opmerkingen:
na regen komt altijd zonneschijn...
allerbeste paasgroetjes vanuit een grijsbewolkt kustgebied
tja
Een reactie posten