waarin vitalski de dag overloopt, al betreft dit een wel aangename, maar in geen enkele zin een "uitzonderlyke" dag. okay...
tot diep snachts voortgelezen in de kafka-biografie van max brod. dat aangename boek staat uiteraard al decennia lang in myn koelkast, doch het was er nooit eerder van gekomen. amai, wat had die franz, klaarblykelyk, écht een rothekel aan zyn bureaujob. de arbeids-ongevallen-verzekering.
"om te kunnen schryven, heb je meer tyd nodig dan twee uurs per dag; omdat je moet kunnen leêglopen ook," zegt brod. maar: genoeg voorbeelden bewyzen het tegendeel; walt whitman schreef zyn mooiste werk terwyl hy rondzwalpte langs het front van de successie-oorlog. wittgenstein schreef het meest logische traktaat aller tyden In de loopgrachten, wyl de kogels hem om de oren floten. céline is byna zyn leven lang een druk bezet armendokter gebleven.
in slaap gevallen, alweêr van myn heden tamelyk talryke vyanden gedroomd; dat ze my in de rug aanvielen, maar dat ik ze daar weêr van afgeschud kreeg. en daarna moest ik gaan lopen; ik werd moê wakker.
dat was om kwart na zeven smorgens. mollie, vanuit haar slaapkamer naast de myne:"snottepiet! snottepiet!" waarmeê ze zeggen wil:"kan je myn neus komen snuiten!"
zoals iédere dag draag ik haar dan naar beneden. de ene keer blykt rocco dan ook al wakker, de andere keer, zoals vandaag, ligt hy onschuldig in slaap. en was luv, klaarblykelyk, al druk bezig met het klaarmaken van asperge-soep. als een exotisch warm, zich natgeplast aapje hang ik mollie rond luv haar schouders, verdwyn zelf weêr naar myn sponde...
opnief in slaap gesukkeld, juist dankzy de smaak van koffie, voor zeer rustige dromen deze keer. en ook deze bedenking: dat een erotische scène aan intensiteit wint, lezers, wanneer duidelyk wordt wat voor weêr het daarbuiten is; seks terwyl het regent, is heel anders dan terwyl het waait - doch in beide gevallen genereert dit natuur-element een extra aan romantiek...
om halfnegen:"papa! naar beneden komen!" luv die mollie naar school brengt en kik die dan achterblyf met rocco james conan. een zeer brave knul, echt. hy doet niks anders dan lachen. wat gaat dat nog worden?
een halfuurtje met hem weg en weêr stappen... daartydens zeg ik myn teksten op. met dit zéér prille gezin aan myn twee oren, kryg ik weinig gloednief materiaal by mekaâr, maar door dit veelvuldige wiegen en vliegen ben ik wel al een lange tyd druk doende met het oprakelen van vaak zéér oude stukjes conference. ik geloof dat ik op het ogenblik, zonder improvisatie, misschien zes uurs aan één stuk kan voortdeclameren, al myn verzamelde grappen en grollen in één marathon-speech. wat uniek is, normaal ken ik twéé avondvullende programma's wel blind van buiten, maar geen zes.
zo zie je dat de kunstvorm, inderdaad, zich moet aanpassen aan de omstandigheden, en niet andersom. tenminste, zelf heb ik het niet begrepen op auteurs die zich terugtrekken naar het andes-gebergte om daar dan hun grote roman te componeren - voor lezers die drie weken naar de costa brava moeten om die roman te kunnen lezen (àls ze al niet in slaap vallen in hun zwembad...) ik voor myzelf ben van oordeel: leef je, nolens volens, gefragmenteerd, zie er dan geen graten in als je productie versplinterd oogt.
buitendien: de tyd zelf verleent er op den duur toch coherentie aan. op den duur. vooral zeer jonge artiesten vrezen soms dat hun productie niet eenduidig is - op hun oudere dag zien ze er zelf, erop terugkykend, de eenheid van in, klaar en duidelyk.
in 2013 is het ook belangryk om zo weinig mogelyk te schryven in plaats van zoveel mogelyk.
rocco, voorts, sliep "met de dampkap"; dat wil zeggen: om schelle, korte geluiden te dempen, zet luv de niet onluidruchtige dampkap-zuiger aan, dewelke een monotone zee van zoem veroorzaakt. sommigerwyle is rocco echter allang wakker, maar vergeten wy die dampkap toch weêr af te zetten; pas als iemand eraan denkt, beseffen we:"damn, wat een herrie al die tyd voor niks!"
twaalf uur smiddags: extreem wilde seks met luv in meer dan twintig verschillende posities, op alle tafelbladen, zelfs met de hulp van een verpleegster die toevallig aanbelde, en die wel meê wilde doen op voorwaarde dat zy haar uniform niet helemaal moest uitdoen...
smiddags, daarna, naar myn laboratorium. vlotjes geschreven aan myn nieve column voor deBuren. onderwerp:"de institutionalisering". de pausen, de koning en vooral de notaris! het notariaat,- ik snap dit gewoonweg niet, dat is een stokpaardje van me, waarom het volk tegen die witteboordencriminaliteit nooit in opstand komt...
voorts: gekeken naar de documentaire:"the curse of superman" op youtube, terwyl ik de vaat deed. getelephoneerd met charles jarvis. via facebook en e-mail drie (!) nieve woonkamer-optredens binnengehaald, voor de maanden mei en juni...
in de vooravond een vergadering met lieven bax in café de kroon. er werd gelukkig niet gerookt. lieven en nigel williams hebben ambras. heel erg, want dat waren keigoeie vrienden. dit komt (denk ik) alleen omdat die winter niet stopt.
in de vroege nacht hier by me thuis een filmopname gemaakt met romain menke aan de camera. het plan is om àl myn conferences, nu ik ze toch allemaal uit het hoofd ken, op youtube te gaan zetten. en dan niét gedeclameerd vanop een podium voor een publiek, maar wel in myn eigen salon, neêrgezeten op een rustige stoel, zonder publiek. ik kyk niet graag naar theatershows op dvd, dus komt het goed uit dat ik zulks ook niet zou Kunnen realiseren als ik er wél graag naar keek...
intussen is het halfdrie snachts geworden... er is Nog veel nieuws, maar: heeft de vitalski-blogger wel goesting in zo'n enorme lappen tekst?
1 opmerking:
is inderdaad lange tekst maar dâ mag wel eens af en toe
gij de moeite doen om te schrijven, wij om te lezen :)
respect man!!!
Een reactie posten