uit de doos voor BehoudDeBegeerte

gevraagd werd me vandaag om dit onderstaande stukje conference nog eens op te delven, voor in een verzamelboek in de maak... 

WREEK JE DEZE WEEK

Er zijn in deze wereld, gelukkig maar,

genoeg gerechtelijke systemen

om grote onrechtvaardigheden te bestraffen.

Oorlogstribunalen voor de wereld,

vakbonden voor de natie,

politieagenten voor de regio.

Het enige soort onrecht waar, principieel zelfs,

géén strafmaatregelen voor voorzien zijn,

is het kleine, futiele, meestal zo goed als onzichtbare,

hooguit irritante onrecht.

Op een nutteloze receptie zomaar ineens

een beledigende gezichtsuitdrukking vlak voor je.

Of 's morgens in de krant een oneerlijke recensie.

Om deze soort kleine, soms zuiver toevallige krenkingen

toch van ons af te slaan,

bestaat er geen enkele

officiële manier,

al zeker niet

sinds het opdoeken

van het semi-legale duel...

En daardoor, beste kinderen, komt het

dat de kosmos uit haar evenwicht is.

Want: die onophoudelijke, kleine, onbestrafte beledigingen

die zijn

zoals het kiezelsteentje in de sandaal van Goliath.

Die hierdoor, al eeuwenlang,
een volstrekt verkeerde richting uit loopt.

En dit karma, aldus, begrijpen jullie, zou moeten worden gekanteld.

En daarom

zou ik jullie, goede lezers,

tot de volgende actie willen proberen op te roepen:

ga, liefst deze avond nog, bij je thuis aan tafel zitten

met een papiertje en een blauwe pen voor je,

en denk hier eens diep over na:

wanneer ben jij,

liefst dan nog belachelijk lang geleden,

op een oppervlakkige manier

maar: volledig onterecht,

gekrenkt geweest,

en

vooral: door wie dan wel?

Idealiter door iemand die jou intussen

al lang niet meer kent,

en die ook nooit meer aan jou heeft teruggedacht,

en ga vervolgens, rustig, op zoek

naar die mens zijn huidige verblijfplaats,

en zoek die mens daar op,

eventueel binnen twee jaar pas, in

het midden

van een regenachtige avond in november,

en verras hem

met een lukrake, creatieve maar ongrijpbare

wraakonderneming.

Giet kokend hete chocolademelk uit in zijn brievenbus,

smeer een hondendrol op zijn fietszadel,

insinueer bij zijn partner dat hij

al jarenlang iets buitenechtelijks heeft.

Als wij allen, ieder voor zich, zo'n, bij wijze van spreken, kiezelsteentje

op de juiste plaats in het fatum weer terugleggen,

en er dus zeker ook voor zorgen dat het slachtoffer

in het ongewisse blijft, zodat

hij niet kàn reageren,

ook

niet

als hij zou willen,

beste vrienden: in dat geval

zal het karma van de ganse wereldbol

worden gekanteld -

in zijn middelpunt één millimeter,

in zijn omtrek vele, vele lichtjaren.

Wie had ooit gedacht

dat wereldvrede

bemachtigd kon worden

door middel van zo'n vrolijke strategie?