myn eigen werk voor "een held van by ons", het toneelstuk, zit erop; daarjuist was de tweeënveertigste, en tevens de laatste repetitie... het had met een pak minder repetities gekund, maar we hadden hier en daar wat tegenslag, plus al te vaak moesten we werken met vervangende acteurs. dat wist ik op voorhand, het was myn eigen keuze geweest om met véél acteurs te werken (vyf actrices, vier acteurs en twee techniekers), namelyk omdat je toch niet vaak de kans krygt om zoiets te doen.
maar daarstraks lag kik dus achterover om het schouwspel te bekyken, vanuit het axioma: nu niets meer zeggen! en ja, op zes schoonheidsfoutjes na, liep de boel algeheel gesmeerd.
de regisseur is,- eigenlyk, feitelyk en ook wezenlyk -, een soort van overdreven verwaande patiënt, die voor ieder minste bultje een apart zalfje, voor ieder schrammetje een pleistertje behoeft. want zo lig hy daar; oehhh, hier nu moet dàt muziekje komen, plea-ease... en dat muziekje mag maar precies zo luid staan, of anders doet het al pyn aan de oren; en direct daarna moet dié actrice op dié manier die en die woorden komen uitspreken op exact dit tempo, of het doet pyn aan het hart; zo ligt hy tweemaal drie kwartiers te creperen en om verlossing te bidden, echt genieten daarby onmogelyk, doordat er àltyd iets, of heel veel zelfs, kan misgaan, en één foutje blyft een kwartierlang nazinderen... één minste foutje verpest àlles...
maar: hy zag dat het goed was. op een paar plekjes in voornamelyk de tweede helft zou kik hier of daar nog een stukje alinea willen herschryven, maar goed - principieel niet meer aan beginnen. het heeft geen belang.
het àllermooist vond ikzelf nog het volgende - uitgerekend iets, waaraan kikzelf nul komma nul verdienste heb, namelyk: de zéér mooie blauwe jurken van al de actrices. special thanks to de kleêrmaker. hoewel, ik heb er toch iéts verdienste aan, want ik had vooraf gezegd: iedereen in myn toneelstuk moet héél érg MOOI gekleed gaan!!
1 opmerking:
toi-toi-toi !
Een reactie posten