waarin vitalski mymert over de act van het schryven
als ik aan het schryven ben - dan ben ik in myn element. al duurt het dikwyls lang om my in die bezigheid in te heisen. o dat oneindige rondlummelen vooraf, o dat altoos maar naar voren blyven schuiven van het echte werken... niks aan te verhelpen, dat getreuzel is, bedenk ik, als het opwerpen van een dam in de tyd; tussen links de reële tyd, die van het boodschappen doen en het gaan stemmen, en rechts de fictieve, litteraire tyd - die goddelyke tempel der eeuwigdurende stilte, dat machtige, gelukzaligmakende universum van het geschrevene; dat zichtbare inwendige!
zowel hugo claus als benno barnard heb ik wel eens horen zeggen, dit volgende:"schryven is lastig,- maar: geschreven hébben is het mooiste dat er bestaat,"- hiermeê zou ikzelf geen vrede willen nemen. het bezig zyn met schryven moet een euforisch ding zyn, anders stop kik er liever meê.
ik moet my corrigeren, benno zei: gààn schryven, is lastig; en dat klopt dus wel. maar hy zei toch ook:"geschreven hebben, is het leukste." en daarop zeg kik dus neen: ermeê doende zyn is nog fyner, ermeê doende zyn is dé volstrekte vervulling van àlles.
uit benno's geniale teksten word ik toch steevast schryfplezier gewaar.
uit claus' teksten doemt echter die tegenzin op, dat in-opdracht-achtige. ik zei dit hier al eens eerder: claus had een confessionalist moeten zyn, dan had hy een sterker oeuvre nagelaten. vergelyk nu maar eens zyn sublieme, persoonlyke interviews met zyn gedateerde, afstandelelyke romans. ("het verdriet van belgië" niet meêgerekend...)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten