state-of-being, 2 april 2015

de één-april-grap


was smiddags eventjes op de varkensmarkt, by m'n theaterverkoper, wim van het bureau garifuna. die had daar voornamelyk goed nieuws voor me. maar goed ook, want het waaide nogal, onderweg.
    sprong ook eventjes binnen by "troebel neyntje", dat is daar om de hoek, maar spoedde my daarna gezwind weêr huiswaarts, hopende om met myn geliefde, luv, thuis in de living nog een aflevering te kunnen zien van "the village", dwz een halfuurtje dvd-zien voordat de kinderen ons weêr komen ambeteren - over een gehele week verspreid zyn we misschien, maximaal, zes uurs met z'n tweetjes, vooral doordat onze kinderen pas rond negen uur savonds inslapen (doordat ze hoogbegaafd zyn.)
    "the village" is een zeer engelse, geaffecteerde, historische maxi-serie van rond de 400 afleveringen, over de geschiedenis van een dorp, voorspelbaar en ongeveer sentimenteel, maar natuurlyk wel goed gemaakt (door wat heet "de kinderen van dickens".)

    toen ik thuis arriveerde, bleek luv evenwel pleite (naar de delhaize, om te beginnen), dus begon ik dan maar, dit een woensdag zynde, aan myn twee columns voor de streekkrant. my daarmeê bezig wetende, zag ik in: het is vandaag een eerste april!
    voor de flauwigheid sms'te ik aan hare luv-heid:"dju, heb totààl onverwacht een optreden in utrecht. ben met de trein want is érg dringend. ben pas overmorgen terug. mis jullie nu al. x"
    wonderwel nam ze dit meteen helemaal for granted. dus zo iemand moét je wel foppen, één keer per jaar minstens...

    dan liep ik naar beneden: en deed de voordeur langs de binnenkant op slot.

    de totaal-grap zou er dus uit hebben bestaan dat ze, straks thuiskomende, zou hebben aangenomen, totaal in de penarie te zitten; ikzelf langs de machine-kamer weggegaan zynde, waar zy geen sleutel van heeft, zou zy moeten veronderstellen met de twee kinderen uit het huis buitengesloten te zyn - terwyl de enige met de juiste sleutel, ikke dus, in utrecht zou hebben gezeten.

    vermits deze grap ook myzelf nogal eerder mat en vervelend geleek dan wild en/of onvergetelyk, mocht ze zeker niet té lang blyven voortduren. weshalve bleef ik meteen maar beneden, een boekje lezend: om my straks erg vlug aan te melden, hooguit één minuut na heur arriveren.

     per ongeluk had ik opnief een bukowski in handen - de doorsneê vitalski-blogger heeft er vast geen idee van hoeveel die bukowski byeen heeft geschreven, zeker als je ook z'n "columns" verzamelt; dit hier was zyn triljardste vertelling over iemand die, van z'n pa, het gras moet afryden driemaal per week. - door de omstandigheden viel ik echter in slaap. ik droomde een paar rare dingen by mekaâr en toen ik wakkerschrok waren we meer dan een halfuur verder. Het was halfvyf voorby. terwyl: het kleuter-atelier en de crêche duren tot vier uur maximum.
    dus: damn - was luv, terwyl ik hier lag te slapen, thuisgekomen, alreeds? maar had ik dit dan niet vernomen, doordat ik lag te slapen, en was zy dan, met de twee kinderen en het gehele huishouden, lastig met de auto door het drukke verkeer, naar elders voortgereden, naar m'n broêr voor eventueel diéns sleutel of zo? of naar heur eigen zus in leuven, om daar te wachten totdat ik zou terugzyn overmorgen?

    dus belde ik maar, om te checken.

    "verdorie," zei luv, "mollie," zei ze, "- je hoort haar wenen? ze zat met haar hand tussen de voordeur van het kleuter-atelier. haar gehele nagel is aan flarden. ze moet worden geopereerd onder verdoving. maar intussen zit rocco nog in de crêche. er is niemand die dat manneke kan gaan ophalen."

    "ah - eh, luv, ik... eh..."

    "wacht, ik bel subiet terug - dat bloedt hier langs alle kanten!!..."

    klik.

    opnief bellen, ikke.

    "ja?"

    "hey luv, ik eh... ik zal de krok wel gaan halen..."

    "pak jy de trein terug naar huis??"

    "neen, ik eh... ik bén gewoon thuis, ik... ik ben niet echt naar utrecht..."
    "hoe niet?"
    "het is de eerste april..."

    dat binnenslot heb ik dan ook maar weêr losgemaakt...
    je leeft niet, je wordt geleefd.
    zo is het altyd al geweest.
    en zo zal het zyn.