VICTOR AMOROSO
jy vroeg my om te dansen -
op die wilde muziek
in die duistere,
laag gewelfde bar
aan de kant van de weg,
ik geloof
de herbouville-kaai...
ik, die niet echt een danser ben,
toch niet op die manier,
niet zo intiem, met
myn handen aan jouw kont
omdat jy dat wou...
ik dans alleen live,
als myn fans daar om vragen -
zoals toen, onlangs, in
de oktoberhallen, met mie anneleen...
maar jy
was zo zwoel -
ik moést er wel in meê...
ik kon het terwyl niet geloven:
zo'n prachtig, fris ademend jong meisje -
in myn armen?
en die
naar my lacht?
die naar omhoog moet kyken om
naar my
te lachen?
zo
argeloos en zo
spontaan...
of was het
om my uit te lachen...
daar
was ik toen bang voor...
en daarom ging het niet goed,
ik was te houterig -
vergeef my,--!
pas de volgende vroege morgen,
alleen weêr in hemiksem
thuis:
pas toén was het genoegen
volledig -
toen het voorby was, toen ik
écht niks meer verkeerd kon doen.
die jongens
met hun brommers toen buiten
zyn nergens meer,
alleen nog
een aangename voosheid van de drank
nu, nadien,
en
die selfie van ons.
jouw glimlach op die selfie,
jouw sproeten op
jouw armen...
en dus zaterdag,
terwyl ik een sigaret opsteek,
zaterdag gaan we
wandelen op de meir samen?
ik heb je nummer niet.
ik hoop dat je het meende,
anders sta ik daar.
als ook jy
het leeftydsverschil
niet erg vindt.
1 opmerking:
xxx!
Een reactie posten