de kleine mollie terug van het kamperen - hàrd wenend, zelfs bibberend, toen ik thuiskwam en haar op schoot nam; ze was, zo bleek, een etmaal lang en zeer drastisch bovendien, door haar eigenste jonge soortgenoten buitengesloten geworden, ook door haar allerbeste vriendin; die bevonden zich al langer op dat kampeerterrein, aldus een kliek hebbende gevormd. toen ze tezamen konyntjes gingen opzoeken, mocht myn dochtertje niet alleen niet met ze meê, doch werd ze daarenboven zelfs weggejaagd,- "ksssssst!! kssssst!", zoals vervelende katten worden verjaagd. "waarom!" ging een moeder kwaad vragen. antwoord van een jongetje terwyl mollie er bystaat:"mollie is niet leuk."
drie uurs later sta ik in "deStudio" een reeks smartlappen te debiteren. we zingen ook willeke alberti, "niemand laat zyn eigen kind alleen," waarin, middenin het refrein, deze ene zinssnede:"je wil haar zo graag / al het verdriet besparen..."; wist ik toén eventjes waarover ik het had, o bloggers!
ook luv is er helemaal draaierig van. daarom juist dat ik eêrtyds eigenlyk geen kinderen wou: doordat ik nét niet heftig genoeg ben overtuigd van de goedheid van het heelal. (ze zaten in "kinrooi", dwz het epicentrum van tjakamaka; aldus was dit nog het ergst: dat ze niet zomaar meteen konden wegvluchten. want dat is àltyd myn devies: maken dat je wegkomt, aldoor! je moet aldoor wegvluchten, aldoor ruimschoots op tyd ook!
3 opmerkingen:
Gewoon naar die ettertjes toegaan en effe u colère tonen , eventueel een vader volgen tot aan't pissijn en dan , wanneer hij niet meer kan stoppen met zeiken, vastpakken en tege de muur rammen en zeggen :'this sht has to end or else....'
Bij mij werkt dat altijd ��
ouders en niemand niet kunnen het verhelpen dat kinderen soms kei-wreed zyn tegen mekaâr...
Das ook waar ...
Een reactie posten