fysiek: daarstraks twee uur lang in het zwembad gelegen; om die reden heb ik nu, heden, een knalrode kreeftenkop, byzonderlyk rond myn neus, alsook een haardos die té fluffie is.
lectuur: nauwelyks. op het toilet toch weêr johan anthierens. maar my dan toch ergerend aan de woordspelingen.
professie: myn optreden in deStudio gisteren, had beter gekund. een verkeerde beslissing was het, het zonder micro te willen stellen. voor die gig morgen (wat gaat dat weêr worden?) moet ik vroeg op, grmmblll...
atmosfeer: vervreemdend vroeg op het jaar inslaande augustus-zon, met alle pret vandien... vooral het hebben van kinderen is met goed weêr veel eenvoudiger. met alle eerbied voor het door myzelf anders wel zeker ook geapprecieerde belgische druil-of-nevel-weêr...
gegeten: iéts, maar wàt ook alweêr juist? ah ja, kwaliteitsvolle worsten... dewelke my evenwel letterlyk van het bord werden afgenomen...
muziek: de twee meest obscure, maar toch wél officiéél uitgebrachte prince-cd's ooit, "slaughterhouse" en "chocolate invasion", beide uit 2004, zelfs on-line niet meer te krygen; altyd twee flut-cd's gevonden; pas nu opeens vallen de schellen van myn oren. ongeveer zoals "exile on mainstreet" ook pas véle jaren later een chef d'oeuvre werd...
actua: doordat ik aldoor die muziek wil hebben opliggen, komt het er niet van om, byvoorbeeld tydens het opruimen, het nieuws te volgen. verschillende collega's van luv weten het antwoord niet wanneer je ze, pakweg, de vraag stelt wie de premier van belgië is. niet dat die mensen daarom moeten worden beapplaudisseerd, doch "op de hoogte zyn" is ook niet ergens goed voor; dwz het is niet omdat je wéét dat er in nigeria schoolkinderen worden ontvoerd, dat ze daarmeê vanzelf ook weêr loskomen.
slogan: voor onze media, voor eeuwig en altyd, doch vandaag dan weêr specifiek rudolf hecke indachtig, wiens nieve single weêr nergens gedraaid wordt:"bart peeters of dood."
schryven: een roman schryven... dat het niet kan, heeft toch wél te maken met die kindjes, én ook met dat samenwonen... van het weekend was ik twee dagen totaal alleen thuis; ineens herinnerde ik my weêr die ene noodzakelyke voorwaarde voor myzelf om tot lange verhalen te komen: oneindige zeeën van tyd, niet in dagen of weken of zelfs maanden uitgerekend, maar in de algehele levensvorm zelf. het totale vacuüm. het wegvallen van wat voor vooruitzicht dan ook.
het geluk: én bovenstaand inzicht vind ik wel degelyk erg. ik mis myn meditatievere bestaan toch echt. is het dan niet goed, zoals het nu is? daar is een antwoord op, hetwelk ik wel nog aan het bestuderen ben, doordat het zo raar is:"het is absoluut goed genoeg..." wat doet dat woordje "genoeg" daar op het einde...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten