letterlyk verlamd, door die verstuikte voet, liggen gevoelens van voosheid op de loer. ook te lang bezig geweest heb ik moeten zyn, met structurele rompslomp, voornamelyk het by mekaâr leggen van de agenda's van alle musical-deelnemers.
ik doe weinig in het huishouden, maar wat ik wel doe, is essentieel: rond kwart na zes 's avonds, het uur van het spleen, ga ik de huiselyke rommel steeds te lyf - een bezigheid die ik erfde van myn vader, en die, in onze familie, wordt aangeduid met het werkwoord "taffelen", cfr de uitdrukking "hy is weêr aan het taffelen"; de gordynen in een juiste plooi hangen, hier ofte daar een lampje aansteken, een nodeloze prop papier van de grond oprapen, een frak weghangen; kleine bewegingen, met grootse effecten. met die kapotte voet kon ik evenwel weinig aanvangen - zelfs ben ik, onderwyl mollie naar netflix lag te zien, en rocco een dinosaurus aan het uitknippen was, voor een flink uur naar de machine-kamer gevlucht; bedoelende om daar voort te lezen in frankenstein, in de enige ware praktyk evenwel rap in slaap vallend.
rond elf uur 's avonds pas, deze landerige twist enigszins kunnen overwinnen door me nog één keer op die engelstalige prince-lezing te storten. ik kreeg ook telephoon, "wil je morgen onze volkskoers komen presenteren? (een vervanger nodig)", "hoeveel verschuift het? want eigenlyk heb ik het erg druk morgen," "wy dachten honderd euro," "sorry, dat begryp ik wel, en dat zou ik graag genoeg hebben gedaan, maar morgen kan ik het er niet byhebben voor maar honderd euro. (ik moet naar maastricht)"
voor het eerst, hierbezyden, een zekere woody allen-indigestie. neen, indigestie is té straf een term; het gaat niet van de films zelf uit, het is de éigen behoefte aan iets anders. ik wil, eigenlyk, door de nacht gaan stappen, langs bomenvelden liefst; maar ik kàn niet stappen, en ook geen autoryden; dus, gezien vanaf het brede balkon op de tweede verdieping: verdoemd is vitalski, tot het vastgeschroefd zitten in dit verderfelyke antwerpengrad, de druillucht, de klanken der agressieve chauffeurs; het onvermogen van het stadsbestuur om daar korte metten meê te maken.
zoals een muzikant die, op zo'n ogenblik, zyn gitaar op de schoot neemt, zo ben ikzelf dan maar, optenief beneên in huis, een uur aan één stuk door, al myn belangrykste stunt-gedichten aan de declâmeren geweest, alle periodes door mekaâr; circus bulderdrang, de fonetische gedichten, de lyriek van victor glorieux, het gedicht jongen, de bundel "distels en doorns"; zo vul ik een goede zeventig minuten. een fysieke prestatie, dankzy dewelke myn gehandicapte state-of-being van vannacht, dan toch kon worden verlicht.
ja... zo kan ik de wereld weêr aan...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten