de vorige paar weken was myn gezichtshuid er weêr zeer goed aan toe - glad als een prins, iedereen wilde met my trouwen. dus dan ga je vanzelf beginnen te denken: dié zalf is de redding! dié rituelen zyn de bevryding! doch ziehier: toch niét. sinds gisteren is het weêr knudde; brandvlekken en schilfers; en nu vandaag heeft zelfs luv iets erkend, dat ikzelf al veel langer weet: hier IS geen oplossing voor.
wat de omstanders ook extra vervelend maakt, die jou aldoor hun velerlei tips en adviezen willen opdringen, steeds met die grote, boven-empathische zelfzekerheid en ervaring. "je moet je hiérmeê wassen! je moét dit zo eten! je moet achteruitlopen en terwyl een chinees gebed opzeggen!..."
goed, vooral is het nu maar een manier om deze "state of being" weêr vol te krygen.
het is zeker begonnen toen ik in bad ging, om myn haar te wassen.
morgen naar ondenval, in de ardennen, voor een integrale week. (voor inbrekers: twee neefjes van luv komen ondertussen in dit huis wonen. ze hebben een pitbull by zich.) het belooft een koude, regenryke vacantie te worden, maar dat deert weinig, er steken stàpels enorm goeie leesboeken in myn koffer...
2 opmerkingen:
Wassen in een bad met stijfsel. Echt.
okay
Een reactie posten