LEONARD EN IK
door Robertus Baeken
38.
Met behulp van de foto's uit de biografie ‘Henry Miller, legende en waarheid’, een dun boekje, geschreven door de Nederlander Henk Van Gelre, hakte Leonard Millers portret uit een klomp palmenhout, afkomstig uit San Domingo. Beperkt door de afmetingen van het hout, houwde hij het portret zodanig uit dat een gedeelte van de rechterkant van het aangezicht ontbreekt, wat de indruk wekt dat de kunstenaar het materiaal zoveel mogelijk in zijn oorspronkelijke staat heeft willen laten, terwijl aan het portret nog genoeg recht gedaan wordt om het bij de toeschouwer als een goed lijkend geheel te doen voorkomen. Deze werkwijze heeft Leonard bij heel wat van zijn beelden toegepast. Zo zien wij aan de achterzijde van het portret de gedeeltelijke voorstelling van een boek. Van het opschrift is voldoende overgebleven om de kijker mede te delen dat het hier om Tropic of Cancer gaat. Tegelijkertijd bood het hout de kunstenaar nog een zijkant voor de illustratieve aanwezigheid van een vrouwelijk naakt in bas-reliëf. Op 4 december 1965 was het portret klaar; die datum staat nog genoteerd bij de foto's die ik ervan nam.
Op aanraden van nonkel Peer heb ik die foto's samen met een brief waarin Leonard en ik onze bewondering voor zijn werk uitten, naar Millers Californische woonplaats in Big Sur gestuurd. Wij rekenden niet op een antwoord. De beroemdheid kreeg vast zoveel fanmail dat hij enkel op brieven van andere beroemdheden antwoordde. Ook duurde het vast weken eer de brief zijn adres zou bereiken. Hij bleek ondertussen verhuisd te zijn naar Pacific Palisades, een residentiële buitenwijk van Los Angeles.
Half januari ontvingen wij dan toch een persoonlijk geschreven antwoord - en nog wel van de meester zelf, waarin hij zijn aangename verrassing uitdrukte over onze brief en de foto's van Leonards werk. Zijn commentaar: ‘I think he has caught me very well, since he could only have seen photo's of me.’ Verder had hij het nog over portretten van hem door andere kunstenaars, zoals Marino Marini, de Italiaanse beeldhouwer die beroemd is om zijn paardsculpturen. In de omslag staken een aantal postkaarten en foto's, apart gericht aan Leonard en mij, en alle voorzien van een sympathieke groet en een handtekening. Van het beeld van Marini bezat hij geen foto. Enkele jaren later is Leonard dit bronzen portret toevallig tegengekomen op een tentoonstelling van Peter Stuyvesants privécollectie. Hij vond de afmeting wat klein uitgevallen, maar dankzij de indringende uitdrukking zeer geslaagd.
Een jaar later had Leonard nog twee portretten van Miller geboetseerd en in gips afgegoten: één in bas-reliëf, naar een leuke foto die ons bij een tweede brief door zijn secretaresse was toegestuurd, en één met een pet op, zoals hij op de achterflap van ‘De kolossus van Maroussi’ en, naar aanleiding van de talrijke processen rond de obsceniteiten in zijn boeken, meer recentelijk ook in kranten en tijdschriften stond afgebeeld. Nog later heeft Leonard dit werk in volle eik uitgehouwen.
(WORDT VERVOLGD...)
Geen opmerkingen:
Een reactie posten