1. charles waterton (1782-1865) zag in rome op een dag iemand wandelen met een das op zyn rug (niet een plastron, maar een das, het zoogdier.) "wat ga je doen met die das?" "die neem ik meê naar huis, en dan ga ik hem opeten." charles waterton kocht het dier meteen van die wandelaar over, en domesticeerde het jarenlang, tot aan het dier zyn natuurlyke dood.
2. de vele museale dieren die waterton in huis had, waren niet opgezet, maar uitgehold.
3. watertons collega, de bioloog frank buckland, serveerde zyn vrienden wel eens een toast van muizen. ook stond er by hem af en toe gestoofde neushoorn op het menu.
4. het british museum vond waterton nergens naar lyken. daarom stuurde hy er eens een reuze-mieren-eter naartoe, begeleid met een briefje:"hiermeê hebben jullie voortaan dan toch iéts in huis om je niet voor te hoeven te schamen..."
5. op de toen nog legale mondiale slaverny, had waterton een wel voze kyk:"tja," sprak hy, "in zekere zin zyn wy allemààl wel slaven..."
6. meteen van zodra waterton zich, wat soms gebeurde, wat minder lekker voelde, plaatste hy bloedzuigers op zyn voorhoofd. hy had ook altyd een lancet by zich, om zichzelve te pas en te onpas te aderlaten...
7. hy experimenteerde met kunstmatige vleugels, om daarmeê van relatief grote hoogtes naar beneên te springen - doch nooit zonder op de grond stapels en stapels matrassen gereed te leggen, voor alle zekerheid...
8. waterton was ervan overtuigd dat sommige bomen welbewust zelfmoord pleegden.
9. verschillende tydgenoten getuigen ervan, dat hy zich tot op hoge leeftyd door zyn hoofdhaar wist te krabben met zyn tenen.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten