maandag had ik een afspraak met iemand in herentals, zoals jullie allemaal nog heel goed weten. echter: ik was die date, toen die ervan kwam, uit het oog verloren - nadien ik my daar uiteraard heftig voor hebbende moeten excuseren. vandaag, donderdag, hadden we een hernieuwde afspraak voorzien, opnief te herentals, op de grote markt, in de late namiddag. en ditmaal kwam ik daarzo dus wél, met ad nêstors hulp, netjes op tyd ter plaatse, heelhuids en met een mooie pruik op zelfs. doch: by nader inzien - wat gebeurde er? nu liet zodus, kennelyk, die àndere party verstek gaan??
dus - ik was daar voor niks helemaal naartoe gereden?
klopt.
en op het moment wanneer ik dit alles neêrschryf, weet ik er niet eens, nog steeds niet, de officiële verklaring voor...
niet dat ik ga mopperen maar op de terugweg heb ik toch lekker twee uurs lang in de file gestaan, by 35 graden in de schaduw, stapvoets van grobbendonk statie tot aan het sportpaleis, waar ik woon (ik ben expres zo dicht als maar mogelyk is by het sportpaleis gaan wonen; voor binnenkort heb ik daar een hele reeks optredens voor de boeg; dit was voor my, kortom, dé manier om "dichtby het werk" te wonen.)
inderdaad mopper ik niet echt, namelyk omdat ik gedurende die file toch, against all odds, keihard heb kunnen voortwerken, byzonderlyk aan myn stuntpoezie, nog meer speficiek aan het lange gedicht "takkenbossen". het einde van die enorme queeste komt stilaan in zicht, people. nu al twee jaar lang ben ik daar intens aan bezig - maar: ik zie nu, voor het eerst, dat het zéker rond nieuwjaar ten laatste, volledig klaar gaat zyn (het is steeds veertig uur zwoegen op één enkele regel; daarom net dat het een stuntgedicht is.)
het is kwart na zes, luv is aan het koken, rocco james conan is aan het gamen, zelf weet ik my beneden in de hof, in de oranje ligzetel. myn eigenste uitstelgedrag aangaande allerlei huiswerktaken, voor het salon en voor de dinsdagclub, werkt my op myn zenuwen - doch tegelyk ben ik er erkentelyk om; omdat, zoals myn vriend hugo zwerver dit altyd stelde: "de boog kan niet altyd gespannen staan..."
hoewel ik dus meer gespannen word van niét-werken. werken is voor my ontspannend. tenminste: inzake het soort van werk dat ik, lezers, tot het myne heb uitverkoren; classiek aanduidbaar als het imperium der "showbusiness" - in àlle van zyn gelederen. ("gelederen" moet eigenlyk worden "geleêren".)
het inzicht dat ik in de showbizz zit, onthecht my van anderszins erg dramatische emoties. onverwacht moet ik, alwéér, een enorme bom duiten betalen, zomaar opeens (ereloon voor de boekhouder, vandaag); éigenlyk is dat erg - maar: in principe toch ook niét, namelyk: daar je bedenkt, lezers, dat dit nu eenmaal "showbizz" betreft. in de showbizz moet je enorm veel géven - om, met wat geluk, enorm weinig terug te krygen.
een stoicyn zegt dat je niet mag juichen om succes, met name doordat je, volgens die leer, ook niet mag treuren om tegenslag; showbizz is daarin echter veel toffer; tegenslag moet je er inderdaad met stalen zenuwen bynemen, als een mathematisch noodzakelyk onderdeel van het geheel - maar: je succes mag je wél vieren - sterker nog: in de showbizz ben je verplicht om je successen te vieren, dat deel uitmakende van je opdracht; de plicht om anderen, vooral andere artiesten, jaloers te maken.
zélfs moet je soms, of meestal zelfs, bepaalde schyn-manoeuvres zien uit te voeren: om het er dan toch tenminste naar te doen gelyken alsof je te benyden bent.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten