halfdrie snachts by het venster dat uitgeeft op de noordzee ter hoogte van wenduine. best place to be, best timing to be. de golfslagen dicteren myn vingers op het klavier.
de temperatuur is volmaakt; ik draag een t-shirt, dus zeer uitzonderlyk genoeg niét myn legendarische slonzige kamerjas, onderwyl een volmaakte bries zich langs myn armen streelt.
daarstraks, in de vroege voor-avond, exact één uur gewandeld, één keer op de heenweg en één keer op de terugweg myn integrale stuntgedicht opzeggende, dat dus exact één uur duurt. hoe bly zal ik wezen, vele fans van my, wanneer ik dit werk, binnen een halfjaar of zo, achter de rug zal hebben - namelyk: omdat vanuit het economische oogpunt, het integrale geheel van deze tydrovende onderneming, totààl maar dan ook totààl nutteloos is.
voor welk mogelyk publiek kan ik een gedicht dat Zo lang duurt, tegen betaling live brengen?
eerder zal ikzelf honderden en honderden euro's moeten betalen aan myn publiek, voor dit.
maar goed, het moet uit myn systeem. de leeftyd waarop ik een litteraire âspiratie nog onvoltooid weêr zou mogen loslaten, ligt achter my. op je vyftigste levensjaar is alles alleen nog ascese en discipline.
je moet ergens ook wel een magnum opus hebben zweven dat niet "ergens voor dient", dat je écht gewoon voor jezelf hebt moeten doen.
na die mooie wandeling had ik, vanwége die wandeling, rugpyn; ik lig dan ook aldoor, in dit bed, de gehele dag; zodat ik nu, zo laat snachts, voor de afwisseling zodoende, een zekere lage, ikea-achtige ladenkast helemaal dichter by my heb geschoven, om daaraan te kunenn aanzitten, met myn kont op de matras. met lateraal zicht op de lampjes van de boten die voorbydryven.
daarstraks gezwommen ook, tezamen met rocco. in een voorts helemaal ledige zee - we betoeven exact, lezers, die éne, àllerlaatste honderd vierkante meters vlaamse zeekust die niét ten prooi ligt aan toerisme. heel raar... ... en we zitten hier overigens gratis ook; nog zo'n voordeel van myn supersterrendom: dat ik hier en daar, godlof, een heel erg ryke fan geniet, die ons zoiets cadeau geeft - gewoon uit solidariteit met myn steenharde stryd, onophoudelyk...
de biographie "england's dreaming" en de autobiographie van robby kruger.
met luv naar het casino, gisteren; allebei nul op tien, na één halfuur stonden we weêr op straat. de roulette-zaal van oostende is ook al zyn charme kwyt, vroeger was dan één zeer ruime ruimte, badend in een hypnotische stilte - niet meer van deze tyd, er staan nog drie of vier tafels, geprangd tussen elektro-fuck.
luv, myn gezellin, heeft echter het dna van potentiële gok-verslaving in zich, dus die zei meteen: "morgen beter" - echter: zy ligt nu vastgebonden in de kamer hiernaast, mind you.
de gehele tyd prutsen aan line-ups, facebook-taggen en facturen uitbetalen - zodat je, op het einde van de dag, iédere dag opnieuw moet concluderen: alwéér niet aan die deuren-comédie kunnen schryven!!...
1 opmerking:
Oostduinkerke
Een reactie posten