ik was met luv en de kinderen op reis in portugal. op een ogenblik ben ik alleen in het omvangryke maar niet erg kleurryke huis waar we vertoeven. het is één dag voor opstappen. op een of andere manier zyn we niet by elkaâr en aan de telephoon deel ik haar mede dat dit eigenlyk niet kan: "dit is te veel bagage, dat kryg ik nooit in myn eentje meê op de bus / trein whatever." dan zeg ik daar, minder logistiek en meer emotioneel, nog by: "mét jullie is het hier de hemel, maar zonder jullie is het hier de hel." dus ik vraag of ze wil terugkomen - maar alsmaar antwoordt ze niet. ze blyft maar zwygen. waarmeê ze my zeggen wil, dat zy en de kinderen dus nooit meer terugkomen. zelfs hoor ik heel even een andere man wat zeggen. zover is het gekomen. ik zeg nog aandringende dingen; "er gaan vreselyke dingen gebeuren als jullie niet terugkomen." niets gekort, het zwygen blyft duren. in het appartement vanwaaruit ik ben, zyn inmiddels de verhuurders gearriveerd. na het telephoongesprek zeg ik die mensen, hard wenend, "ik denk dat myn vrouw ervandoor is." en ook: "een mens maakt wat meê in zyn leven." nog aldoor wenend, verzamel ik de bagage, uitzoekend wat ik ervan meê kan nemen en wat niet. er is toch vanalles dat ik kan achterlaten. als zy me in de steek laat - dan ga ik niet die stukken meubel versjouwen. dat boek "the wapshot chronicle" van john cheever - dan weêr niet, maar dan weêr toch wél meênemen... de trappen daarmeê af; aan de rand van een spiegel die ik versjouw, snydt iemand zich - die spiegel neem ik ook niet meer meê. - op het lissabon-achtige plein onderweg naar de bushalte duikt olyk dick turpin op. die is hier vrolyk op reis. ook myn pa en en myn ma. ik vertel ze dat luv ervandoor is, maar die kyken daar niet echt van op, zelfs vertellen ze my dat ze wisten dat haar nieuwe vriend meê op reis was vertrokken. ik heb trouwens nog méér droef nieuws," zei myn moeder. en met dié afgryselyke cliffhanger werd ik wakker.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten