woensdag was ik een zombie, zoals wel vaker - doch wist ik, zoals ik eraan toe was, my er wél nog toe in staat, met rocco james conan, myn mensenzoon, naar het skate-park te trekken, in het byzonder naar de skate-ramp aldaar; de temperaturen perfect, windstil, de grysblauwe lucht perfect, de zachte zoevende, mooie geluiden van een paar andere sportieve skaters... wat glydt die rocco prachtig en vloeiend, en letterlyk ieder halfuur beter.
de vervallen havengebouwen in de verte perfect verbrokkeld, prachtige graffiti...
we zitten natuurlyk vaker in het skatepark. maar gisteren was er iets magisch aan. een verstilling van tyd en ruimte. algehele wereldvrede...
ergens wél jammer, daarentegen, dat ikzelf, nu anno 2025, inmiddels, zo behoorlyk stram ben... toen ik zo oud was als hy, rocco, toen kon ikzelf ook best goed skaten. wy hadden wel geen ramp - maar ik skate geregeld totaal probleemloos van vosselaar naar turnhout en weêr terug - lees: 20 kilometers doortrappen, doch toch alsof het niks was. rocco kan nu mooi glyden en duiken en jumpen - maar zelf kan ik alleen nog maar aan de kant zitten...
jammer eigenlyk...
ik wil ook zo rondzweven nog, zo jumpen en zo.
totaal onmogelyk...
daarom is de blik van een tiener naar zyn ouder toe onverbiddelyk; we hebben dezelfde dromen, maar myn eigen droom is intussen getaxeerd, en ingepakt en weêr in de bagage-ruimte gezet.
vandaag is het donderdag. ik drink bionade. ik lig in de zetel. werken is moeilyk. taggen, reclame maken. mails terugsturen - dat is nog haalbaar; doch schryven, een powerpoint opstellen - neen, voorlopig niet...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten