daarstraks ineens weêr lol gevonden in dat regisseer-werk. dat zoekwerk naar manieren, naar oplossingen, dat steeds motiveren-en-becritiseren, en de lol als het verf pakt... maar één moeilykheid, namelyk de kwantiteit in te perken. doordat de taal gewild banaal is, als tegengesteld aan "gelaagd" of "ingewikkeld", daardoor is dat gepraat van die figuren ook vanzelf helemaal oeverloos; dwz: als je niet eens hoeft te rymen - waarom zou je dan op een ogenblik ophouden met praten?
we repeteerden in het gemeentehuis van vosselaar, anti-verbeeldingsryk en kaal - maar goed, in dit stadium (rondlopen met de papieren in de hand...)
overdag luv vergezeld naar het clubhuis; luv die daar de keuken aan de kant zet en de keukenrollen sorteert, onderwyl ikzelf my daar aan myn laptop nestel...
mollie weêr in het verre gent.
met myn stuntgedicht nog steeds in de alinea van de "oneindige lussen", uiteraard; maar daar een ferme doorbraak in bereikt, toch wel; nu écht wel ben ik eruit...
weinig stof, myn excuses; ik wil in myn bed gaan liggen, vandaar...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten