normaal gezien moeten zowel een hond als wel zéker een mens, zeer bang zyn van een beer die losloopt. maar hier is de situatie anders: de beer is bang van de hond, en wel zo erg, dat hy ervan wegvlucht, en wel in die verregaande mate, dat hy niet eens meer in staat is om naar die mens toe, nog angstaanjagend te zyn.
dat is op zich al een grap, maar tegelyk doet er zich nog een twééde grap voor: die mens zou er eigenlyk bly om moeten zyn, dat die beer, dankzy die hond, geen gevaar meer voor hem is. echter: hy is nu zodanig op zyn gemak, dat hy zelfs compassie krygt met die beer, en aan de hond vraagt, de beer niet meer te ambeteren.
dat is verregaand absurd, want stel je voor dat de hond zich zou terugtrekken; dan wél zou die beer weêr achter die mens aan gaan. dus door te zeggen: "laat die beer gerust", brengt die mens zichzelf in gevaar - om bomen als deze gesproken: by wyze van spreken, zaagt hy zodoende de tak af waar hy zelf op zit.
maar hy heeft zelfs geen keuze, want hy kan niet uit die boom zolang die beer daar zit.
de man is dus hoe dan ook ten dode opgeschreven. de lezer die hiermeê lacht, is in wezen naar die mens toe sadistisch.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten