waarin vitalski voortlult...
na al deze mails en toch ook best wel ingewikkelde faxen, telegrammen, postduiven en draadloze telephoons, zonder het te hebben geambieerd toch weêr in slaap gesukkeld - nu, kennelyk, op de zogenaamde "doorlig-zetel", dwz een witte, pluchen driezit, cadeau gekregen van tante marleen, myn meter, de zus van myn ma. doch een zéér gevaarlyk meubel, myn tante gaf hem my cadeau toen ze er zelf voor naar de kinesist kon.
gelukkiglyk werd ik na veertien minuten alweêr wakker - van de donder en de bliksem - met slechts een béétje rugpyn, minder dan gewoonlyk als je daarop ligt.
's namiddags met mollie en luv op bezoek by myn pa en ma in de kempen achter de verre konynenberg. daar enthousiast verslag uitgebracht van myn recentelyke laten en doen. en van al die urgente mails en telephoons van de voorbye weken. en vervolgens daar een spaghetti bolognaise gegeten. en, als in een goochelshow effenaf, eenieder daarginds laten zien hoe mollie, ondanks haar prille, jonge leeftyd (negentien maanden en een half...) reeds moeiteloos de letters E en O kan lezen, hardop.
"waarom ga je niet in het onderwys?" vroeg myn ma nog eens.
"ja, dat zou ik onderhand wel lusten. nederlandse les geven aan volwassenen, aan niet-nederlandstalige allochtonen."
"avond-onderwys betaalt voor een fulltime."
"ja, maar 's avonds wil ik toch wél vry blyven voor optredens."
hoewel: zomaar, van de ene datum op de andere, gelykt een bestaan zonder een podium my opeens, ik weet ook niet helemaal waarom, niét meer compléét ongelooflyk. tussen myzelf en myn kleine maar fyne publiek gaat alles uitstekend, doch met alles dat daarby komt zien, verloopt alles inmiddels juist in het kwadraat van desastreus. toch?
maar ja, zonet heb ik, na veel zwoegen, myn subsidiedossier ingediend... twee dagen te laat wel... stadsgebonden projectsubsidies, voorjaar 2013...
vannacht slaapt mollie op de tweede verdieping, die is dus naar één verdieping hoger verhuisd. een soort vooreerste communie. zodoende kunnen luv en ik, voor het eerst in negentien maanden tyds, weêr rustig praten in plaats van fezelen. onbekommerd stappen en als we willen zelfs springen in plaats van geruisloos balletdansen op de tippen van onze tenen de hele nacht.
eerst naar "the picture of dorian gray" gekeken, dit jaar opnief verfilmd, en meteen daarop het eerste deel van "the curious case of benjamin button". dus, welk een toeval: eerst een film over een personage dat nooit meer ouder wordt - en daarna toevallig een film over iemand die iedere dag één jaar jonger wordt...
om tien uur 's avonds overnieuw naar myn linde-laboratorium, overnieuw door de regendroppels heen - in bloot bovenlyf, om myn kleêren niet wéér nat te hoeven te maken. waar ik ook nu vertoef, wanneer ik hier, voor jullie, deze blog aanleng, met op de achtergrond afwisselend "radio softjazz" en "radio barok".
om elf uur toon otten nog ontvangen, die my kwam filmen voor een evenement dat ik aanstaande dinsdag voor zyn club, de politieke party "tim", ga presenteren voor 250 euro bruto.
en daarna nog myn column voor de streekkrant afgewerkt, onderwerp: het gegeven dat een slof sigaretten in antwerpen vyftien euro goedkoper kost dan in tilburg. en over het gegeven dat myn grootvader langs vaders kant tydens de tweede wereldoorlog als tabakssmokkelaar zyn dood vond...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten