een tydje geleden schreef ik hier, op deze schitterende wegblog, iets over de dagboeken van thomas mann, stellende dat die alleen maar over het weêr zouden gaan, en over etentjes en drukproeven; inmiddels moet ik echter zeggen: zyn làtere dagboeken zyn anders; hyper-geërotiseerd, van een van onafgebroken melancholie doortrokken geilheid; hoe 'ie, op het terras van zyn hotelkamer zitten, een jonge tennisspeler in de gaten houdt; gedetaillerde beschryvingen van hoe die zyn knieën beweegt, hoe die achteroverleunt; en aldoor de pyn daarvan, van dat onbereikbare; en er dan wéken later nog aan terugdenken ook. een niet-praktiserend homo, die zyn pynlyke waarnemingen aan zyn vrouw allemaal opbiecht, die er op haar beurt begrip en zelfs compassie voor opbrengt... (gaat het dan nooit over??)
voorts schaam my erover, tegenover de lezer, dat ik zo'n futiel leven leidt. je ziet het aan de photo's hierboven ook; niks mondains, nooit een béétje celebrity; zelfs niks artistieks, alleen maar de gehele tyd die twee kleuters... plus, als eenieder slaapt, wegvluchten in die aller-enige drug die ons rest: met de koptelephoon op, film liggen zien in de machine-kamer, intussen het verglyden van de tyd betreurende (vandaag de prachtfilm "the place beyond behind the pines", een echt "verhaal".)
toch ook redding, pas dààrna, dwz pas vanaf halfeen snachts meestal: met de dictaphoon hier op tafel, gestaag voort-arbeiden aan het verhaal van victor glorieux, het enige anderhalf uur dat ik werkelyk producéér... al zeg kik het zelf (wie anders, in deze diepe, geheime, duistere grot?) vandaag ontdekte ik één en ander over de jeugd van victor glorieux - "ontdekken" het juiste woord, ik schyn dit personage niet te "verzinnen", maar onder stof en meteoriet-gruis op te delven... ben opgewonden en verrast by ieder detail dat naar boven komt, en kan daaromtrent niks afdwingen; de verhaal-elementen moeten tot my komen - daarom dat de wereldbol moet slapen vooraleêr het beginnen kan.
ben onderwyl ook een béétje baileys aan het drinken; bevalt me echter zo goed, dat ik er gelyk maar weêr meê kap. niéts consumeren is de enige goéde gewoonte.
sparta.
voorts nog steeds van smorgens tot savonds die familie-ruzie die door m'n hoofd spookt, hoop dat het onderhand weêr eens gaat liggen... geen vrede dan wel toch rust alstublieft.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten