jan sels, david lenaert, lotte van gorp
yannick vermeer
de meest langdurige repetitie tot dusver; byna vier uurs aan één stuk door.
maar wel voor de eerste keer in het geheim een slappe lach-aanval gekregen, by een nochtans zeer ernstige scène. dat is een goed teken: een regisseur die de slappe lach krygt is een valscherm-springer die ineens merkt dat zyn valscherm netjes opengaat.
de slappe lach is eigenlyk alles waar ik voor leef. je aangeboren ongeloof botst op het onweêrlegbare van de realiteit voor je neus. dus hier in het toneel wilde dit zeggen: je kàn deze scène niet geloven - maar je moét ze geloven.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten