"de jeugd van victor glorieux"
ik zyn ooit eens met m'n voorkop door een glasraam gevallen, met een heel wild optreden, en sindsdien heb ik gaten in m'n biografie.
de man weet niet meer zyn leeftyd, maar heeft tezamen met z'n vrienden beslist dat vandaag zyn 59e verjaardag is.
cigaret in de ochtend
maar dus vandaag gaat er iets gebeuren.
vandaag gaan ik iets forceren.
ik zeg dikwyls dat ik gestopt zyn met smoren,
drie jaar en zeven weken geleden,
maar dat is niet helemaal waar, omdat:
er gaat geen minuut voorby
zonder dat ik het gevoel heb
dat ik op het punt sta
om er toch nog eens ene op te steken.
smoren is eigenlyk gezond.
zeker als ge gestaag smoort.
dus niet op een saai communiefeestje ineens
twee pakskes op twee uur tyd er ineens doorjagen,
maar heel gestaag
elken dag veertien, elke vyftig minuten één;
dan legt ge een fond,
omdat
ze zeggen toch
dat gerookt vlees langer goed blyft.
- en van de morgend
heb ik geen cigaret gesmoord
maar heb ik er wel, twéé zelfs, twee cigaretten,
heb ik
met het gasfornuis
aangestoken gehad;
van een pakske dat daar al
van met nievejaar klaarlag in de keukenschuif;
en dan heb ik ene cigaret zo
in m'n hand gehouden
en ene cigaret zo
in een asbak gelegd.
en dan zyn ik daarvan aan het bekomen geweest,
van die twee cigaretten zo
te zien
wegbranden.
ik dacht: eigenlyk zou ik nu zelfs naar iemand
moeten bellen,
dat is het schoonste, dat:
als een cigaret opgebrand geraakt in een asbak
terwyl dat gy aan het bellen zyt met iemand,
dan hebt ge precies twéé levens,
dan is dat precies: met één leven zit gy aan die telephoon,
zit gy In die telephoon,
voor uw werk;
en met een ander leven ligt gy tegelykertyd
in die asbak, op die salontafel
te rusten,
van uw vacantie te genieten.
maar ik dacht: naar wie?
naar wie kan ik zo vroeg bellen?
dus
het was misschien half zes smorgens.
een indringende mist tussen de takken,
natte auto's geparkeerd in de notenlarenlaan...
- de bedoeling is
dat ik iets forceer.
-----------------------------
hier kan dan volgen "de geur van antwerpse slaapkamers"
vermengd met een evocatie van "een girl van een jaar of dertig dat naar my lacht", daar zal ik morgen of overmorgen aan beginnen
misschien kan een voorstelling gaan over het vergaan van een voormiddag, zodat de actie byna alleen maar ofwel herinnering ofwel toekomst-projectie is; zodat wat er "gebeurt" alleen "sfeer" is; de sfeer van een voormiddag in de notelarenlaan in hemiksem, met het plan om iets "te gaan forceren" van voren en de desillusie van een autobiografisch bestek vanachteren. dus ondanks dat alles misliep gelooft die mens toch weêr dat deze keer wél alles ga goedkomen. aint that very human, people
Geen opmerkingen:
Een reactie posten