deze gehele zomer hetzelfde. wat op zich al erg goed is, regelmaat is erg goed. de eerste premisse van de hel is, dat er daar geen regelmaat bestaat, dat je daar soms om elf uur in de voormiddag al moet gaan slapen - maar om vier uur snachts moet gaan turnen; en, mind you: de volgende dag is het precies andersom; je hebt je turnpak al aan, zelfs goésting om te turnen; maar dan zeggen ze je ineens dat het etenstyd is. en juist wanneer je slaperig wordt, moet je gaan autoryden. enige troost: als je in de hel terechtkomt, is dat je wel eigen schuld. daar wordt erg streng op toegekeken. het gebeurt wel eens dat een of andere slechterik van de tweede graad per ongeluk toch in de hemel terechtkomt, maar andersom, goeie mensen per ongeluk in de hel, dat is zeker de laatste vyftigduizend jaar praktisch nooit meer gebeurd. en nu de n.v.a. met de plak zwaait al helemààl niet meer.
voor my is het hier beneden op aarde deze zomer een slapen tot diep in de middag, weêr of geen weêr, en genieten van het geluid van de veelvuldig voorbyruisende goederentreinen; daarna is het een plezier maken met de twee kinderen, namelyk tot savonds negen uur, wanneer ze uitgeteld zyn, en tussendoor dan toch probéren nog iéts geregeld te krygen (vandaag zelfs aardig gelukt, er zyn drie optredens bygekomen: 23 juli in gent, 25 september in deurne, 13 november in aarschot.)
van negen uur savonds tot elf uur savonds hier met luv in de zetel zitten niksdoen; met leesbril op de gazetten doorbladeren, facebook checken, bukowski herlezen (een jaar of drie geleden nog, was ik van oordeel dat de romans en de gedichten van bukowski erg goed waren, maar de kortverhalen erg slecht; sinds kort merk ik gelukkig dat dit complete onzin is en dat de kortverhalen huiveringwekkend heerlyke lectuur betekenen.)
tenslotte, van elf uur savonds tot vier uur snachts, als luv slaapt, en àls ik niet theater elckerlyc mag gaan regisseren (= drie keer per week), dan is het "huiswerken" wat de klok slaat, dus steevast tot vier uur snachts stipt. het verhaal van victor glorieux; schryven in de zetel en daarna hier beneden in de werkkamer inspreken in de dictaphoon, steeds met een soundtrack erby. deze weblog aanvullen... afwisselend een of andere langspeelfilm bezien ook (gisteren de flink overschatte "shotgun-stories", vandaag "sling blade"...)(van de twintig films die ik de voorbye twintig dagen gezien heb, is "about schmidt", met jack nicholson, de mooiste, denk ik.)
de laatste vyftien minuten van de dag lig ik in bed, in myn geïsoleerde witte slaapkamer ,en probeer ik principieel toch nog iéts te lezen, de dagboeken van andré gide (1869-1951) en die van thomas mann (1875-1955), "de graaf is verstrooid" van robbedoes, "the lost world" van arthur conan-doyle (1859-1930)...
oké...
dan leg ik myn leesbril weêr weg en doe het licht uit, draai my op m'n zy en besef hoe goddelyk zacht deze matras wel niet voelt. één nacht op de zeven worstel ik met demonen; conflicten en onzekerheden, angsten en obsessies; duivels en kopzorgen; maar de andere zes nachten is het een vrolyk treintje naar een onschuldig dromenland, zeker nu het w.k. achter de rug is...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten