wanneer ik deze "state-of-being" hier aanvat, toef ik lichamelyk en geestelyk in het atelier van myn broêr serge, waar ik, onvervaard, de komst afwacht van myn schoon-oomzegger romain menke. in de wazige hoop dat die myn computer eens zou willen bekyken, dewelke immers raar doet (mailbox die helemaal paars uitslaat, het geluid van een drilboor wanneer ik het scherm opendoe, ...) dus nu dood ik de tyd, net zolang.
vandaag wel zynde een goéde dag, my zeer thuis gevoeld hebbende, vanmiddag, op de vergadering by radio klara, voor het bespreken van een soort literair salon, dat ik met christophe vekeman ga opzetten, op het klara-festival in deSingel in januari. ik zei tegen chantal pattyn, die buiten twee cigaretten na mekaâr kwam roken:"bedankt dat je aan my hebt gedacht," waarop zy repliceerde:"dat spreekt vanzelf, dat we jou moesten hebben - jy hoort nu by de club." waarop ik myzelf kleuter-achtig hoorde stamelen:"wauw... dat... heb ik nog nooit meêgemaakt... ik... ik heb nog nooit echt by een club mogen horen..."
het verkeer naar brussel heen en weêr ging ook byzonder vlot, lekker zonnig maar niet té. langs de weg een spaghetti soldaat gemaakt.
met de kinderen nog even, van vyf tot zes, naar de sinksenfoor, zy het voor enkel een paar keer na mekaâr de reuzen-glybaan... sommige dagen zyn kinderen weêrbarstig maar andere dagen zyn ze zacht, aanhankelyk, lief , schrander en inspirerend; zoals vandaag en gisteren en eêrgisteren.
om acht uur savonds gaan zwemmen, gebeurt anders nooit; doch is, wat my betreft, voor herhaling-met-ondertiteling vatbaar.
telephonisch herriep gert jochems daarna, wegens vermoeienis zynentweege, onze avondlyke toneel-repetitie, en dan kwam goed uit, want van zwemmen word je weêrgaloos slaperig. in de zetel naast luv met een boek op myn schoot in slaap gevallen, intens aan het dromen geweest van myn bestaan in de jaren negentig, misschien doordat ik gisteren dat boek van ivo victoria nog 'ns aan het doorbladeren ben geweest (ik kom in dat boek voor - maar heb de passage nog nooit kunnen vinden...)
na nodeloos tydverdryf (snuisteren op ebay) my in de machine-kamer weêr kwezelachtig aan de queeste rond "alice in wonderland" begeven... corresponderende met de amsterdamse auteur janpaul van spaendonck, vroegen wy ons af:"is lewis carroll nu eigenlyk wel leuk?" waarop ik stelde:"het is een haat-liefde verhouding; maar: zoals steeds, neemt de liefde wel toe, naarmate je dieper in de materie zinkt," en dat is nu dus lekker aan het gebeuren... een zalige legpuzzle...
en nu dus - het is één uur snachts - hier by myn broêr...
morgen een rustige dag dus déze dag kan ik oneindig rekken, tot vyf uur sochtends desnoods...
1 opmerking:
Het is op een boot bij een optreden - en je kruipt door een patrijspoort... zoiets in die aard, geloof ik... :-)
Een reactie posten