waarom ben ik zo LUI deze dagen, deze voorbye weken... niet alleen te lui om te werken maar ook te lui om iéts te doen, zelfs te lui om in myn bed te gaan liggen... alsof kik verlamd ben, alsof kik vegetatief aan het worden ben...
je zal zeggen: maar wél doe je toch nog immer deze blog iedere dag - ja, da's waar; maar daar houdt het by op, én ik doe dit met immens veel tegenzin - alleen doordat ik katholiek ben, hou ik het vol; vanuit de vage schrik dat als ik een dag zou overslaan, dat ik dan in de hel zou komen.
hoewel: de hel duurt eeuwig, en zoals chamfort (1740-1794) dit reeds stelde: àlles went, dus zal op den eeuwigen duur ook de hel wel wennen... je kan wel jarenlang, misschien zelfs eeuwenlang iedere dag een nieve straf verzinnen (een mensenleven lang gebeurt dit alvast aanhoudende) maar tien triljard millenenia aan één stuk door iédere dag een totààl nieve soort foltering?? neen, dat geloof ik niet, dat kàn niet!
toevallig was ook die schryver-filosoof chamfort, mede-grondlegger van de revolutie, een totale luierik. hy schreef af en toe wel iets op, doch hy wilde die dingen niet zitten te ordenen; daarom smeet hy zyn teksten allemaal op losse bladeren in één korf by mekaâr, en zag er niet meer naar om...
hy was smoorverliefd op de vrouw van zyn leven - maar zette haar toch, met veel pyn in zyn hart, aan de deur: vanuit de zuiver rationele overweging dat vryheid nog essentiëler voor hem was dan liefde. wat ikzelf ook byna veertig jaar lang volgehouden, ik was zo een beetje de che guevara van antwerpengrad. maar: inmiddels heb ik me toch laten vangen. "zélfs gy," zei lizzie gisteren nog.
oké, ik heb toch wel weêr gezwommen, dat wel... myn zwemkaart was op en ik had geen geld by me, maar de zwembadwachter (iedere dag een andere) zei zeer vriendelyk:"welja, zwem jy vandaag dan maar gratis."
dat kleurt je dag, jongens...
ik trek een pashok open; een mooie, grote, porseleinbleke mevrouw met een prachtige kont en haar in een paardenstaart was, eenmaal binnen, het kleedhok vergeten op slot te draaien - dus myn schuld niet, ik kon het niet weten. "oei!!" zei ze. "sorry!! sorry!!" ik zei:"niet zo héél erg..."
nu ga ik maar weêr thee zetten.
morgen, helpe jehova my, opnief beginnen optreden, in het astronomisch verafgelegen wevelgem... een gewone show zou easy zyn maar ik doe presentaties... angst is myn deel...
Geen opmerkingen:
Een reactie posten