de extreem-islamitische terreurgroep i.s.i.s had de stad "mosul" ingenomen, misschien honderd kilometers bezuiden het nog vrye kurdistan. vrouwen mochten er niet meer in hun eentje buitenkomen, onschuldige mensen die per ongeluk een cigaret opstaken, werd een hand afgehakt, en christenen werden onthoofd zelfs zonder dat ze iets verkeerds deden; kortom: een compleet barbarye, waar een normaal persoon echt niéts meê te maken zou wensen te hebben.
voor jonathan druyts, de hoofdrolspeler in dit kortverhaal, was het probleem dat zyn vriendin zich op ditzelfde ogenblik in mosul aan het bevinden was. ze was daar in principe niet veel verloren, doch een vriendin van zarah was er, voor één of andere duitstalige academie, naartoe gemoeten voor archeologische opgravingen, en omdat die vriendin die ze was, in haar eentje niet durfde (het rommelde er al een tydje, in die regio), was zarah, die veel te goed was, geheel onbaatzuchtig maar wel gewoon vriendschappelyk gemotiveerd, met haar meêgegaan.
"waar ga je naartoe," vroeg de taxichauffeur, die ermeê bezig was om jonathan naar de vlieghaven te brengen.
"om te beginnen naar turkye," sprak jonathan. maar: verder deed hy er het zwygen toe.
hoe zou hy, eens in turkye, de grens over geraken - dat wilde zeggen: nog verder naar het zuiden? het infernale syrië, waar zyn vriendin nu wellicht was ondergedoken - of anders nog erger, maar daar mocht hy gewoon niet aan denken!
in de vlieghaven dronk jonathan druyts een koffie zonder melk, en ondertussen stak hy een cigaret op.
hy probeerde een krant te lezen (zyn vliegtuig, boeiing XC232L, zou pas binnen twee uurs en een half opstygen), maar dit lukte hem niet goed; het lezen van kranten, zo zag hy nu in, sprak alleen maar vanzelf voor mensen die zelf niets beleefden, die het moesten hebben van wat ànderen in hun plaats uitspookten. "eigenlyk," zo sprak jonathan byna hardop, "eigenlyk zouden de kranten het over my moeten hebben - want: ik ga het hol van de leeuw tegemoet."
inderdaad: wie deed hem dat na?
ja, dagdagelyks vertrokken er, dat klopte wel, zelfs vele tientallen belgen naar syrië - maar: dat was dan om daar te gaan vechten , en wel aan de kant van de slechterik - een van de ergste onthoofders van het moment in syrië, wàs zelfs een belg, had jonathan onlangs gelezen. maar: wie ging er, zoals jonathan, naar syrië uit liefde? uit verantwoordelykheidsbesef?
"noem my ouderwets," sprak jonathan nog meer.
hy gooide de krant dan maar achteloos naar opzy. hy stak een tweede cigaret op en nam het in overweging om de toiletten zometeen misschien te gaan opzoeken.
in feite had onze hoofdheld, moest gezegd, al zolang niet meer gevlogen, dat hy eigenlyk vergeten was of vliegtuigen nu wél of géén toiletten hadden. onwillekeurig sprong het volgende, weêrzinwekkende idee hem voor zyn geestesoog: een boeiing die, door de lucht vliegende, hoog in de wolken, op een ogenblik maar onaangekondigd, de luiken van zyn porta-potti opendeed, om op die manier de meest uitzinnige drollen op de beschaving te doen neêrtuimelen - "daar wil ik niet medeplichtig aan zyn!"
het was echter zover gekomen, dan toch plotseling:"reizigers met bestemming ankara, de hoofdstad van turkye, worden verzocht zich naar gang 7 te wenden; - - het vliegtuig gaat vertrekken!!"
een fenomenale zenuwachtigheid maakte zich van jonathan meester. zyn paspoort, waar was dat? hy had zyn paspoort al zes keer uit zyn portefeuille gepakt en weêr teruggestoken. zyn vliegticket, waar was dat? hierzo - hy had dit gigantische ticket (byna een boekje, zo groot was het...), hy had dit gigantische ticket al van in die taxi niet meer kunnen loslaten - 's nachts, nog thuis, was hy, wakkerwordende uit een nachtmerrie, halfsuf nog opgestaan om het ticket te gaan zoeken, nochtans goed genoeg wetende waar het gereedlag...) maar, zo begreep hy: als hy door dit soort gepruts, dit nietige papierwerk, nu reeds zo angstig werd, wat zou hem dan nog meer overkomen? wat zou hy doen in syrië, wanneer hy daar zelfs (maar: hopelyk ging dit nooit gebeuren), wanneer hy daar oog in oog zou komen te staan met moordenaars van de i.s.i.s. zelf? wat, zo dacht hy haastig, wat als ze hem, levend en wel, met handen en voeten aan een ketting aan een jeep zouden hangen, teneinde hem derwyze te kunnen voorslepen door de woestyn - net zolang tot hy dood was en verhakkeld?
"nu," zo begreep hy, "nu kan ik nog terug..."
maar: het was reeds te laat. een gezonnebruinde blondine met een overdreven geschminkt aanschyn nam zyn vele tickets in ontvangst, hem uitnodigend toelachend, en stuurde hem verder bovendien. een kleine, gedrongen, wellicht uit turkye zelf afkomstige militair controleerde zyn pas en zyn reispas en dan werd hy hardhandig een busje ingeduwd. "hier begint het al!" na overdreven lang wachten reed het busje de muil van het glinsterende vliegtuig tegemoet...
hy moest zyn smartphone op "vliegtuigstand" gaan zetten. hy kwam op het idee, nog gauw een berichtje te sturen naar zyn moeder.
"ma - ik ben naar syrië. om zarah te gaan helpen."
hy drukte op "send", en zette het toestel af, zonder nog op antwoord te wachten.
"fasten your seatbelts."
"waar ben ik meê bezig," dacht jonathan angstig.
dan toch zette hy zyn smartphone weêr even aan. bieb-bip; bieb-bip; meteen een bericht van zyn ma:"jonathan! kom direct terug naar huis!"
"excuse me you must put out your cellphone."
"sorry."
hy zette het toestel weêr uit...
nawoord
ik wou dit verhaal in één ruk uittekenen, maar dat zal toch niet lukken... vervolg morgen - en dan écht wel met het einde erby, dwz niet oneindig blyven uitrekken, dan maak ik het weêr niet af...
ik heb hier zo wel honderd verhalen in de kast liggen...
2 opmerkingen:
waar blijft dat nieuwe boek? Zoveel materiaal!
Hoera, suspense!
Een reactie posten