state of being, 10 augustus 2015

om twaalf uur savonds moest ik met een stapel ondertekende papieren naar de immotheker op de britselei. net toén kreeg ik telephoon van maria nelson, die nét niet één, maar wel méérdere "sneeuwballen" achterover had, en die nu in het metro-station op de groenplaats was, zyn tram afwachtende. "wacht maar, ik zal je wel oppikken en naar je thuis ryden."

    "raar," zo sprak hy (ik stond geparkeerd in de sudermanstraat intussen. we gingen één thee drinken in "de muze".) "daar kwam, terwyl ik stond te wachten, een jongegast naar my toe, en die zei: myn zus vindt dat jy er wel tof uitziet, wil jy niet iets met haar gaan drinken?"

    "dàt kwam die vent aan jou vragen?"

    "ja."

    "en -- hoe zag dat meisje eruit?"

    "best wel mooi eigenlyk."

    "en -- wat heb je hem dan gezegd?"

    "nou ja: dat gaat niet - want ik wacht hier op een vriend van my."

    "dommerik."
    "waarom?"
    "je had toch kunnen zeggen: heb je niet nog zo'n zus - want ik wacht hier op een vriend van my?"

    op het terras van de muze alles superbe, de mooiste hoek van antwerpen-grad, de zogenaamde "videtski-corner"; van smiddags tot savonds zitten schaken hier - vroeger.

    "de politie was aldoor rond me heen aan het ryden. wat dachten die dat my mankeerde? ik was," aldus maria nelson, "ik was broodnuchter, maar die politie-agenten draaiden zoveel rond me, dat ik dààr op den duur dronken van werd..."

    binnen aan de bar, voor één pint en één thee, slaan zyn existentiële angsten, zo merk ik, over op myn eigen. alle vloeren te glad, en iedereen je onmacht doorziet. de wereld als één vyandige plek.

    "maar daarom ben ik zo'n grandioos kunstenaar; doordat ik door iedereen word byeengedrukt, als in een hogedrukketel, in zo'n krachtige stoom - waar myn collega's hooguit, af en toe, een aardig soepje byeen freubelen, produceer ikzelf aldoor bouillon."
    bouillon... extract... duurt oneindig lang, bouillon "trekken"... vergt alle geduld van de wereld...

    overal mooie grietjes aan alle tafels rond ons... gigantisch levendige boel, de tofste stad ter wereld...

    na 'n uurtje gaan we weêr voort.

    nooit eerder was maria nelson onder invloed van sneeuwballen toch zo relaxed. totdat: by aankomen aan z'n pand te berchem: zyn sleutel doet het niet. hy hééft hem wel - maar: hy doet het niet. die van de voordeur, op straat. een dik halfuur om beurt staan proberen, draaien, trekken... puur doodgaan... zondag om twee uur snachts...

    nadat een woedende bovenbuurvrouw ons toch binnen liet, kwam het toch nooit meer goed met hem. zelden eerder iemand zo hard zien zweten, die jongen kwam precies vanonder de douche, letterlyk... "o god - en myn methadon is op."

    ik kwam hier honderd procent onverwacht binnen - maar àl myn boeken lagen daar naast mekaâr op zyn enige tafel...

    brrrr....